Windows LiveWindows Live™
 
 
▌Za█ ▌'s profile. : W h a t e ve r ...PhotosBlogListsMore Tools Help

Blog
    September 30

    p i e

     22 หารด้วย 7
     
    3.14............
     
    เส้นรอบวงวงกลม 1 หน่วย
     
    วงดนตรี วง นึง
     
    พายคือ วงดนตรีวงนึงร้องเพลงเหี้ยไรไม่รุ้กูไม่รูจัก
     
    พาย เปนเลขทศนิยมที่ไม่มีวันหมด และไม่มีลูบตายตัว 
     
    เลขทุกตัวที่ออกมาไม่มีระบบแบบแผนและไม่มีเหตุผล
     
    มีหลายคนที่เชื่อว่า พาย เกี่ยวข้องกับหลายๆระบบในจักรวาล
     
    ถึงข้นเคยมีคนเชื่อว่าถอดได้จะสามารถเข้าใจสิ่งที่เปนไปทั้งหมดของ โลกได้
     
    เคยมีนักคนิดสาดคนนึง พยายามจะหาลูบของ พาย
     
    จนเริ่มเข้าใกล้อะไรหลายๆอย่าง
     
    จนเมื่อวันนึงที่เขาเริ่มเข้าใจ
     
    เขาก้อเข้าใจความเปนไปของทุกสิ่ง
     
    เข้าใจว่าทำไมคนนี้ต้องเจอคนนี้
     
    มองทุกอย่างเปนสิ่งที่มีระเบียบแบบแผนไปซะหมด
     
    แต่ในทางกลับกันในโลกที่เขาเข้าใจทุกสิ่งทุกอย่างนั้น มีเขาเพียงคนเดียวที่เข้าใจ
     
    เขาเริ่มแปลงแยกออกไปจากคนอื่นๆ
     
    เรื่มควบคุมตัวเองไม่ได้
     
    บางครั้งเรื่องบางเรื่องจะดี
     
    ถ้าเรารู้จักปล่อยวางซะบ้าง
     
    ไม่ต้องสนผิดถูก
     
    ไม่ต้องเข้าใจเหตุผลทั้งหลาย
     
    ไม่ต้องเข้าใจว่าการกระทำเหล่านั้นมีลูบยังไง
     
    ...ก้อจะเข้าใจสิ่งที่เหนตรงหน้ามากขึ้น
     
    -------ส่วนตัวกูกะลังออกจาลูบและเรียนรู้สิ่งใหม่อยู่
    11:04 PM | Add a comment | Read comments (11) | Permalink | Blog it
    September 14

    sleep[late]

     
    การฟังเพลซ้ำไปซ้ำมาเปนความสามารถเฉพาะตัวของกูหรือเปล่า 
     
     
    ให้เวลาช่วงค่ำ 12.00 ถึง2.00 กับ เครสเซนโด้ ความเหงาที่ไม่มีไอ้เหี้ยตัวไหนจะเข้าใจ
     
    ฟังคิดย้อนกลับไปว่า เอาจิงเมิงเหงาจิงปะเนี่ย เด๋วเหมือนจะเหงาแล้วเด๋วก้อไม่เหงา
     
    หลัง ตี 2มา เข้าไปเปนช่วงแห่งความคิดถึง
     
    เข้าไปเซิซเพลง โดยใช้คำว่าคิดถึง
     
    เซิซ เสด ก้อเหนความลำบากใจอย่างแรง นี่หรือ มนุด
     
    ความซวยของกุบังเกิดขึ้นใด แต่ละเพลงโหดจิงๆ
     
    เริ่มจาก
     
    แค่ได้คิดถึง ญารินดา
     
    ต่อมาด้วย คิดถึง พีซเมกเกอร์
     
    คิดถึงเธอทุกทีที่อยู่คนเดียว
     
    แต่อีกเพลงที่ ทามไห้ยิ้มได้ เปนเพลงเพื่อนกูเอง
     
    เฮียบู๊ ปัจจุบัน เปนยอดมนุดแปลงร่างเปน สกายคิกไรเดอร์และ 
     
    คิดถึงชั้นหรือเปล่า --ค็อกเทล
     
    ที่เขียนว่าเพลงเพื่อนกูเองก้อไม่ได้จะอวดอะไรหรอก
     
    แต่มีคนอืกคนนึง ชอบอวดว่าเข้ามีเส้นสายทางด้านนี้
     
    กูเลยต้องหาความสัมพัน 8 ทอดกับครายสักคนที่อยู่ในวงการมา ถมทับบ้าง
     
    *
    อาการนอนไม่หลับเกิดกะกูบ่อยนะจิงๆแล้ว
     
    มีคนเคยเอาคำพูดประมานนี้มาพูดว่า
     
    ผมนอนหลับไม่ได้เพราะมีผู้หญิงคนนึง นอนขวางเปลือกตาผมอยู่  ถึงแม่อยากจะไล่เธอก้อทามไม่ได้ เพราะเธอก้อ อยู๋ในคอหอยผมด้วย
     
    กูจะอยู่ ทุกครั้ง ที่กูจะทามอะไร คงต้องใช้ความเชื่อเยอะ
     
    จนกูไม่รู้ว่ามีเครื่องผลิตมันอยู่ในตัวกูไหม
     
    มีบางครั้งที่เครื่องเสีย
     
    มีบางครั้งที่กูปิดเครื่อง
     
    ไอ้เหี้ย  ...ยังไม่ได้เสียบปลั๊กเลย เครื่องติดได้ไงวะ
     
     
     
    ....
     
     
    2:55 AM | Add a comment | Read comments (6) | Permalink | Blog it
    September 11

    serendipity

     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    serendipity แปลว่า การมีโชคในการค้นพบสิ่งที่ต้องการโดยบังเอิญ ….
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    8:28 PM | Add a comment | Read comments (1) | Permalink | Blog it
    September 05

    หยุด

    หยุดเวลานี้ไว้ที....

     

     

     

     

     

     

     

    หยุดชีวิตกูไว้ที

     

     

    อยุดทุกอย่างให้เป็นแบบนี้ตลอดไปด้วยเหอะ..

     

     

    ตอนนี้เพลงเหี้ยไรก้อตอบสนองอารมกูไม่ได้เหมือนฟรัวเลยจิงๆ

    เปนเหี้ยไรม่ายรู้ฟังเหี้ยไรก้อไม่ได้อารม

    แล้วก้อเปนเหี้ยไรไม่รู้ที่ฟังฟลัวแล้วแม่งได้อารม

    งานกูเข้าที่เข้าทางเหี้ยๆและ

    กูเข้ากะเพื่อนรุ่นงานรุ่นพ่อกูได้อย่างสบาย

    ชีวิตกูกะลังจะหยุดจากการสั่นสะเทือนจากการเปลี่ยนสถานะจากวัยรุ่น มาเปน วันรุ้น รุ่น

    สัดยังไม่อยากยอมรับ เลย ยังรู้สึกอยากไปเที่ยว ไปเล่น ไปครื้นเครงอยู่

     

    แต่กูว่าพูดไปแล้ว  เหี้ย ชีวิตกูแทบไม่เปลี่ยนไปเลย แค่กูไม่ว่าง แค่กูอาจไม่ค่อยได้เจอเพื่อนกู แค่กุอยู่บ้านมากขึ้น

    แต่อารมความรุ้สึกครื้นเครงเหมือนเดิม

    ครายก้อเหอะ ที่แม่งบ่นๆว่ากัวการเรียนจบเนี่ยกูจะบอกแม่งไห้ว่า

    เมิงอย่ากัวเหี้ยไรเลย เพราะไม่ว่าจะมีจุดเปลี่ยนเหี้ยอะไร ก้อเปนเมิงเองที่เปนคนเลือก

    เพราะชะนั้นจะไม่มีอารายแย่ๆเกิดขึ้นหรอกถ้าเมิงไม่เลือกอะ

    ตอนนี้กูก้อกัว ๆอะไรบางอย่างอยุ่เหมือนกัน

    แต่กูก้อรุอะ ว่ากูเลือกทามอะไร

     

     

    *เธอต่างหากที่ทามไห้ชั้นมีคุนค่า

    *ชั้นนั้นจะปล่อยทุกสิ่งทิ้งและลืมทุกอย่างหากทามได้ 

      ชั้นนั้นจะหยุดทุกสิ่งไม่ให้โลกหมุนไป

    *ขอให้เปนเช่นนี้ ขอชั้นมีแค่เธอคนเดียวและขอสันยา ว่าจะอยู่คู่เคียงกันไป

    *ขอให้เปนเช่นนั้น สาบานต่อหน้าท้องทะล จะนานแสนนานจะนานเท่าไหร่..ชั้นก้อจะดูแลเธอแบบนี้ตลอดไป

    ---ขอชั้นมีแค่เธอ ได้ยินมั้ย...

     

    3:20 PM | Add a comment | Read comments (9) | Permalink | Blog it
    August 26

    อะไร

    ไม่เคยจะรู้ ว่าโลกใบนี้

    จะมีอีกคนที่ดีและเหมือนกัน แทบทุกอย่าง

    และยิ่งไปกว่านั้น คือเธอคนนั้น

    เรามาพบกัน เช่นไรยังไม่รู้ ไม่เคยเข้าใจ



    ฉันไม่เคยคิด เพราะรู้สึกดี

    ทุกวินาทีก็มีแต่สองเรา ไม่เหินห่าง

    แต่ฉันเริ่มจะคิด เพราะฉันเพิ่งเห็น

    ที่เราคบกัน จะเรียกว่าอะไร ก็ไม่รู้

    เพราะคล้ายกัน จนทำให้ตัวฉัน ใส่ใจ

    เพราะเหมือนกัน เลยคิดว่าเป็นเพื่อนกันดี


    เพราะรักเธอ จึงทำให้ตัวฉันหวั่นไหว

    ไม่รู้ว่าเธอจะรู้สึกบ้างมั้ย



    ฉันอยากจะขอคำตอบหน่อย ช่วยฉันบอก

    ไม่เป็นไร หากฉันคนเดียวที่รู้สึก ฉันคนเดียวที่ฟุ้งซ่าน

    แค่เพียงอยากให้เราสอง อยู่ใกล้ชิดกันก็พอ

    ไม่ได้เรียกร้อง และขอ(เธอ)ให้มากมาย

    ขอคำตอบหน่อย ช่วยฉันบอก

    ไม่เป็นไร แต่ขอให้เธอได้มั่นใจ ขอให้เธอได้รู้สึก

    ว่าทุกอย่างที่ตัวฉัน ทำและถามเธอเรื่อยมา

    คือ ชายคนนี้นั้นจะคบเธอ

    เหมือนเดิม ตลอดไป...


    7:22 PM | Add a comment | Read comments (7) | Permalink | Blog it
    August 13

    เกิดใหม่

    กลับมาแล้ว กับความรุ้สึกรุ้สา
     
    แต่สติไม่ค่อยอยู่กับตัว
     
    ยังล่อยตามความรู้สึกมาไม่ทัน
     
    เลือกสิ่งที่คิดว่าถูก
     
    เลือกสิ่งที่คิดว่าดี
     
    เลือกไปแล้วจิงๆ ไม่สามารถ ที่จะกลับมาเปลี่ยนใจได้
     
    ไม่ได้โดนบังคับอะไรแต่กู  กู    ฝืนไม่ได้จิงๆ
     
    อยากให้มันดีที่สุดสำหรับคราย
     
    แต่ในทางกลับกันไปๆมาๆมันก้อดีที่สุดสำหรับกูเหมือนกัน
     
     ปุ้ยบอกว่าเราได้แต่เตรียมพร้อมกับอนาคต
     
    แต่กูไม่สามารถ เตรียมพร้อมอะไรได้เลย
     
    เกิดขึ้นเหอะ สิ่งที่กูรอ กูจะไม่ทามไห้ตัวเองผิดหวังอีกเลย
     
    กูจะรักษามันไว้ไห้ได้จิงๆ กูสันยา
     
     
    อะไรหลายอย่างต้องใช้ความผูกพัน
     
    แต่กูคิดว่ากูใช้ความเชื่อทดแทนได้
     
    ในเมื่อวันนี้สิ่งที่เกิดขึ้นมันดี
     
    แล้วกูต้องกลัวอะไร เพราะกูก้อ เปนแบบนี้นี่นา
     
     
     
     
    มีคนเคยบอกไว้ว่าบางอย่างมีไว้สำหรับมองไกลๆ
     
    กูไม่เชื่อ
     
    กูกลับเถียงไปว่าไปมองใกล้ๆ
     
    แล้วถ้าไม่สวยค่อยออกมามองไกลๆก้อได้นี่นา
     
    วันนี้กูเปลี่ยนความคิดไปแล้ว
     
    หั วใจกูรักภาพใกล้ไปแล้ว
     
    แต่ถ้าหัวใจครายบอกไห้กูถอยไปกูก้อคงต้องยอม...
     
    บอกเลยว่าถ้ากุจะทามอะไรเพื่อครายกูงทามไปเพราะใจกูอยากเอง 
     
     
     
     
    พยามย้อนกลับไปสู้ความทรงจำเก่ารื้อเหตุการที่ทามไห้เรายิ้ม แต่เราก้อ ได้แค่นั้น
     
    แล้วกลับมาคิดในใจว่า สิ่งที่ค้นหาเจอแล้วแต่มองไม่เหน
     
    ไม่แน่อาจจะไม่เพราะว่ามองไม่เหนหรอก
     
    แต่ไมคาดคิดว่ามันจะเกิดขึ้นกะเราได้จิงๆ
     
     
     
     
     
     
    สุดท้ายนี้คำขอบคุณของกูเกิดขึ้นจากใจจิงๆ
     
    ความสุขก้อของกูก้อคงมาจากที่เดียวกัน
     
    อย่าลืม..ว่าอย่าไป
     
    กูเชื่อในคำว่า .. คงอยู่
     
    ถึงแม้มันอาจจะไม่มีจิงก้อตาม
      
    4:26 PM | Add a comment | Read comments (7) | Permalink | Blog it
    July 31

    กู ตัวกู

     
     
    หลายต่อหลายคั้งที่ ไอ้เหี้ยเอ๋ยเข้าดูหนังแล้วแบบว่า
     
    ไม่น่าเลยกูเอาเงิน100 นึงไปแจกเดะโช ญ ยังคุมกว่า
     
    แต่ครั้งนี้บอกเลยครับ
     
     
     
    ไอ้สาดไมกูไม่ได้ดูเรื่องนี้ในโรงวะ
     
     
     
    กูเคยคิดสงสัยอยู่ตลอดมาว่า
     
    ทามไมวะ กุถึงมองว่าหนังเรื่องนี้แม่งไม่ดี
     
    กูชอบพูดเสมอว่า แม่งไม่ตั้งใจทาม
     
    คนรอบข้างกูก้อจะถาม เมิงรูได้ไงวะว่ามัไม่ตั้งใจทาม
     
    กุบอกได้เลยว่าเมิงไปดูเหอะเรื่องนี้อะเขาเรียกว่าตั้งใจทาม
     
     
     
     
     
     
     
     
    เมิงว่าหนังเขาตังเยอะเหรอเปล่าเลย
     
    ผู้กำกกับแนวเหรอเปล่าเลย((ไม่ไช่ไอ้penekkที่แม่งทามหนังไม่ค่อยรู้เรื่อง))
     
    หนังนี้พูดได้คำเดียวว่าเนี้ยบมาก   เรื่อง   ตัดต่อ     นักแสดง   บทพูด  
     
    พูดจิงๆว่าหนังสร้างจุดพีคไห้คนดูได้ไม่รู้กี่ครั้ง
     
    ซึ่งเหมือนหนังจะมีจุดคลายแมกตลอดเวลา
     
    ทุกอย่างเพอร์เฟคจิงๆ
     
    สังเกตได้เลยตั้งแต่แม่งโคสนาว่า
     
    "เปนเมียกระเทยไม่อายเหรอ"
     
    เหมือนแม่งจะสร้างปมไห้คดูตั้งแต่แรกเลยว่า
     
    เมิงปลื้มพระเอกไปไห้ตายยังไงใจเมิงก็รู้ว่าเด่วมัต้องเปนกระเทย
     
    ซึ้งทามไห้หลายทีที่บางทีบางฉากอาจจะทามมาดาแต่เพราะจิตสำนึกของคนดูทามไห้คิดตลอดว่า
     
    ไอ้เหี้ยตอนมารู้ว่าแม่งเปนกระเทยจะทามไงวะ
     
    และเปนทามมาดาของหนังเรื่องนี้ที่คนยังไม่ได้ดูจะชอบถามว่ามันได้อยู่ด้วยกันไหม
     
    จะมีฉากนึงที่มันจะตอบคนดูอย่างชัดเจน
     
    ฉากที่ อุ้มถามว่าแทนรักอุ้มไหม
     
    ถึงแหมแทนจะบอกว่าบังไงเราก้อเปนไปไม่ได้
     
    แต่อุ้มก้อชี้ไห้เหนความสำคันว่า ~ แค่รักก้อพอแล้ว
     
    เอางี้นะง่านแลยกูขอชี้นำไห้พวกเมิงทุกคนที่อ่านอยู่ตรงนี้ไปดูด่วน
     
    -------------------------------------
     
    ขอฝากถึงอาเฮียพงพัดหน่อย
     
    นายเจ๋งมากและทีมงานทุกคนพวกนายสุดยอด
     
    อยากไห้นายรู้ว่ามีคนแอพพลีชีเอดหนังนายได้มากมายขนาดนี้
     
    ----------------------
     
    -เราจะรู้ได้ยังไงว่าสิ่งที่เราเปนอยู่คือสิ่งที่เราอยากเปนเราต้องเปนหรือมีคนอยากไห้เราเปน
     
    -แต่อย่างที่แน่นอนอยู่แล้วว่าเมื่อมนุดเหนสิ่งที่อยากเปนก้อจะใช้แรงตอบสนองไห้เปนในสิ่งนั้น
     
    -อาเมน--ตามแบบกั้ง
     
    -ปุ้ยกลับมายัง--ติดต่อด่วน
     
     
     
     
     
     
     
     
    ---สุดท้ายนี้---ขอให้ความรักจงเจริญ
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    7:35 PM | Add a comment | Read comments (11) | Permalink | Blog it
    July 21

    เมนรก

    กูเคยมีปันหากะ บริการ ขสมก หลายต่อหลายครั้ง
     
    ตั้งแต่สมัยเรียนที่จะมี 206 แม่งไม่ชอบจอดป้ายๆนึงเปนประจำ
     
    ไม่รู้ว่า ป้ายรถเมนั้น ไปทามอะไรไห้แม่งไว้
     
    แต่ก้อจบปันหาไปและอโหสิเพราะเรียนจบ
     
    แต่ตอนี้กูกลับต้องเจอปันหาใหม่ซะแล้ว ก้อไม่ช่ายเหี้ยไร ไอ้ สาย 107
     
    แม่งเปนสายที่คนเยอะเปนเวลาๆๆ โดน เฉพาะ 4.30
     
    แม่งเยอะ มากทุกๆวันจะพยายามรีบทามมงานไห้เสด แล้วจะได้รีบไปขึ้น
     
    แต่ประเด็นอยู่ตรงที่ว่า ทุกครั้ง กรูมาทามงานก้อจะลงที่ป้ายหน้ากรมศุล
     
    ซึ่งมันจะไปขับวน รอบนึงแล้วกัลบมาขึ้น ทางด่วนที่เดิม
     
    ด้วยความหัวหมอของกูก้อคิดในใจว่า เออ ขึ้นแม่งป้ายที่ลง เนี่ยนแหละ
     
    จะได้ไม่ต้องเจอคนเยอะ ได้นั่งด้วย
     
    เมื่อคิดดังนั้นก้อลองแม่งวันั้นเลย
     
    ขึ้นไป ปุ๊บยังไม่ได้ทันได้สอดส่ายสายตาหาที่นั่งเลย
     
    -นี่ น้องๆ ไปไหน
     
    -ไปเกษรครับ
     
    -ป้ายนี้ไม่รับนะต้องรอเข้าอู่ก่อน
     
    -ครับ..
     
    -เหี้ยเลยไง ทามไงดีวะ กูลงและก้อเดินตามรถ 107 ไปขึ้นทีอ่แม่ง
     
    คิดในใจไปทางเดียวกันไม่เอากูไปด้วยวะ
     
    ไม่รู้จักนโยบายรัทบาลเหรอ คารพูลอะ
     
    แต่กูก้อไม่อยากงี่เง่าไง
     
    เขาบอกไงกูก้อทามงั้น((ยังใจเยน))
     
    วันนต่อมากูยอมเดินเลย ไปขึ้นที่อู่ เหี้ยคนเยอะสัด
     
    พอ107มา เหี้ยคนเตมรถเลยไหนว่าไม่รับไงป้ายนู้นอะ
     
    -พี่ครับๆไหนพี่บอกไม่รับไงป้ายนู้นอะ
     
    -ก้อเค้าขึ้นมาไห้ทามไงอะ
     
    ไอ้สัดแล้วทีกูเสือกไล่ลง((คิดในใจๆ))
     
    กูยืนเบียดกะเขาตลอดทางเลยเซงมาก
     
    เหี้ยเมิงดูเดะแม่งกวนตีนปะ
     
    เพราะชะนั้นตั้งแต่ นี้เปนต้นมากูต้องออก จากที่ทามงานไม่เกิน 4.30 ไม่งั้นพลาด และ เลทไม่ได้แม่แต่วินาทีเดียว
     
    เพระถ้าเลทกูจะไม่ยอม ขึ้น รถุ 107 แน่นๆอีกแล้ว
     
    ------------------------
     
    วันนั้น ก้อรอ 107 ตามปกติ
     
    มีหนุ่มกำยำเข้ามาเบียดแย่งที่นั่งกูไป
     
    กูฉุนมาก แต่เพราะเหตุผลเดิมๆเพราะแม่งตัวหย่ายกว่ากูเลยปล่อยแม่งไป
     
    ด้วยความโมโหกูเลยไม่ไปและ เพราะเปนรถร้อน แล้วยังยืนอีกไปรถใต้ดินดีก่า
     
    แต่กุลงไปสักกพัก กูก้อหันไปยิ้มกะไอ้เหี้ยนั่น
     
    แม่งก้อทามหน้างงๆ
     
    แล้วกูก้อชี้ไห้ดูข้างหลัง เปนสาย 107 แอรน์ โล่งว่าง
     
    แม่งหันมามองกูและก้อทามหน้าเซง กูนี้ สะใจจิงๆ เออ เอาไปเหอะ กูก้อไม่อยากนั่งร้อนๆเหมือนกัน..
     
     
     
    9:56 PM | Add a comment | Read comments (7) | Permalink | Blog it
    July 15

    ทำตามสัญญา

     
     


    01.07.07 วันอาทิตย์ที่ 1 กรกฎา 2550
    - The Fracture
    - เมเจอร์รัชโยธิน
    - ต่างคนต่างดู
    02.07.07 วันจันทร์ที่ 2 กรกฎาคม 2550
    - mercimom
    - สปาเกตตี้ขี้เมากุ้ง & ข้าวแกงกะหรี่หมูทอด
    04.07.07 วันพุธที่ 4 กรกฎาคม 2550
    - Transfromer
    - เมเจอร์รัชโยธิน
    - u don't like Japanese food << u told me
    - ดูด้วยกัน
    - hold my hand
    06.07.07
    - Hula Girls
    - House RAMA
    ...

    10.07.07 ... 15.07.07 - u never leave me alone*
    ...
     
    ช่วงเวลาสั้นๆ...ความทรงจำสั้นๆ
    พยายามกลั่นออกมา ก็เลยได้เป็นไม่กี่บรรทัดสั้นๆ
    แต่ก็อยากบอกว่า ขอบคุณ สำหรับทุกอย่าง
    หวังว่า...
    คงได้พูด ขอบคุณ ไปอีกนานๆ นะคะ ><

    ...
     
    ไม่ว่าจะยังไง
    ไม่มีใครอยากเสียคนที่ดีกับเราไปจากชีวิต
    ถ้าอะไรจะเกิดขึ้นนับจากนี้
    ขอให้เชื่อว่า มันคงสุดวิสัยแล้วจริงๆ นะคะ
     
    :P

    n u n g n i n g
    1:11 AM | Add a comment | Read comments (5) | Permalink | Blog it
    July 03

    ฟรุค

     
     
     
    เคยไหมที่พวกเมิงชอบหวังฟลุคอะ
     
    กูก้อเปนคนนึง ที่ชอบลองเสี่ยงลุ้นอะไรที่เผื่อจะฟรุค
     
    แต่เมื่อเรื่องนึงที่กูอยากไห้พวกเมิงระวังไว้
     
    ก้อคือ การเดินทางง
     
    ถ้าวันไหนที่เมิงรู้สึกว่า กุจะฟุคไห้ดู ไรเงี้ย
     
    กูแนะนำว่าอย่าแสล๊น
     
    เหี้ย ทางนี้แม่งทุกทีติดนี่หว่า วันนี้อาจจะฟรุคไม่ติดก้อได้
     
    สาดดด 2 ชม และ ยังไม่ถึงคลองตัน เลย--จังไรสุดๆๆ
     
     
    -----------------------------
     
    อยู่ก้อ กลับไปอ่านเสปซของตัวเองเก่า แล้วก้อยังจัเสือกขำได้อีก
     
    พูดจิงก้อคือคิดถึงเพื่อนที่มีสังคมติดต่อกันอยู่ในเสปซเมื่อก่อน
     
    แต่เด๋วนี้เงียบหายกันไปเพราะคงีเหตุจามเปน((รวมถึงกูด้วย))
     
    ไม่รู้ดิเด๋วนี้ไม่มีเรื่องฮาๆนะ  วัตถุดิบก้อไม่ค่อยจะมีเขียนบางทีมีก้อไม่มีเวลาอะไรกันนักหนาวะ
     
    ย้อนกลับไปดู
     
     
    ------
     
    เหมียว- เหมียวเหมือนเปนเพื่อนในเสปซคนแรกๆเลย
     
    เปนคนที่เริ่มไห้เราเรียนรู้กะ โปรแกรม adobe ถึงไม่ค่อยได้คุยกันบ่อยๆ
     
    แต่ก้อ ขอบคุนที่แนะนำสิ่งดีๆอยู่เสมอ
     
     
    น้องเม- เปนน้องจิงๆอะ และอาจจะเปนคนเดียวในสังคมเสปซกูที่เปนน้อง
     
    สงสัยว่าคงเพราะเสปซกูไม่เหมาะกะเดะมั้ง
     
    น้องเมเปนคนที่คอยแวะมาเสมอ ถึงแม้บางทีกูจะหายไปนานแต่ก้อมีน้องเมนี่แหละ ที่มาคอยขยับให้ทุกคนได้พอรู้ว่าเสปซกูยังมีชีวิตอยู่
     
    ให้แม่งเปนเจ้าของเลยแล้วกัน
     
     
    ต่อมาก้อ เจ๊ๆ ทั้งหลาย *--- ทุกคนจะคิดว่า ไอ้เหี้ยนี่หน้าตาดีอะไรมา พี่สาวเต็มไปหมด
     
    เหตุก้อ คงมาจากเจ๊เรน ที่เข้ามาอ่านและเริ่มเม้นติดต่อกันมา จนสนิทกะเจ๊เรนไปโดยปริยาย
     
    จนทามไห้ลุกลามไปสนิทถึงเพื่อนเค้าด้วยก้อคือเจ๊แยมนั่นอะเรื่องของเจ๊แยมนี่ ไม่ต้องพูดกันอีกแลล้วอะ เข้าใจดี--
     
    เจ๊ก้อยกะหนูมิล เจ๊ก้อยกะหนูมิลเปนคนที่นยิสัยคลล้ายกันมาก จนบอกเลยว่าไปเปนแม่ลุกกันเห้อออออออออออออออ
     
    พี่น้องไม่ได้นะเพราะเจ๊ก้อยแก่ เจ๊เหมี่ยวสุดน่ารักก้อ ตามมาพร้อมเจ๊น้ำสุดโหด ไม่รู้จะโหดไปไหน 
     
     
     
     
    ก้อบอกเจ๊ๆรวมกันเลยแล้วกัน ว่าขอบคุนมากๆๆ ครับ ที่ทามไห้เราได้คุยได้แลกเปลี่ยนได้เปลี่ยนทรรศนะ
     
    ขอบคุนจิงๆ..... ถึงแม่เจ๊แต่ละคนจะไม่ได้มาอ่านก้อ ขอบอกไว้ ณ ที่นี้แล้วกัน
     
     
    ต่อมาก้อ กั้ง--ถึงแม่เรากะกั้งจะไม่ได้สนิทอะไร แต่จากการที่เข้าไปอ่านเสปซกั้ง ก้อทามไห้ได้ยิ้มทุกครั้ง แม้แต่คอมเม้นบางอัน
     
    ก้อชอบในสำเนียงกั้งมาอย่างเสมอ
     
     
     
    ปุ้ย-- ปุ้ยเปนคนทามไห้รู้ว่า นอกจากจะแลกเปลี่ยนความคิดกันแล้ว เรายังสามารถแลกเปลี่ยนอารม และความรุ้สึกได้ด้วยภายในเสปซ
     
     
    อีพ --แวะเวียนมาพร้อมกั้ง จากที่เปนเพื่อกั้งทามไห้รู้ว่า ผู้หญิงคนนี้ เมาแล้ว ร้องไห้ 55 +
     
     
    เอาเปนว่าอยากบอกทุกคนที่ผ่ามาว่า
     
    กูเนี่ยเปนคนที่ ใช้ชีวิตโดยช้ายความคิดของตัวเองมาตลอด
     
    และอยากบอกว่า ทุกคนที่ได้มาเจอกันทุกคนมีส่วนในควมคิดของกูในวันนี้อยากบอกคุนว่า
     
     
    กูขอบคุน
     
     
     
     
    -----
     
    มีปันหาเกี่ยวกับเสปซนิดหน่อย ครายก้อได้เอา windoe media ออกไห้ทีกูเอาออกไม่ได้
     
    ลบก้อไม่ได้ เปลี่ยนเพลงก้อไม่ได้ไม่รู้แม่งเฮี้ยนอะไรขึ้นมา
     
     
     
    4:29 PM | Add a comment | Read comments (11) | Permalink | Blog it
    June 20

    ...

    --------------เคว้งคว้าง--------------
     
     
    3:02 PM | Add a comment | Read comments (10) | Permalink | Blog it
    May 25

    รู้สึก

    ความล่องลอย .. หายไปแล้ว
     
     
    คงจะจริงที่ เมื่อคนเราโตขึ้นก้อจะเข้มแข็งขึ้น ก้อจะสามารถ ควบคุมอารามตัว ตัวเองได้มากขึ้น
     
     
     
     
    ทามไห้เรากลับมาคิดอีกทีว่า  ... เรารู้สึกยังไงกันแน่
     
    เหมือนหาตัวตนไม่เจอ
     
    เหมือนไม่มีตัวตน
     
    เหมือนไม่รู้ความรู้สึกของตัวเอง
     
     
     
     
     
     
     
    เหมือนเปนคนไม่มีความรู้สึก .........
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    ..........................................................................................................................................................ยังอยู่ที่เดิมเลย....
    6:57 PM | Add a comment | Read comments (23) | Permalink | Blog it
    March 21

    แม่งเอาไปและ

    บังเอินวันนี้เข้าไปสเปซ เฮียยุ้ย http://i-here-yui.spaces.live.com มา อ่านลิ้งที่พี่ยุ้ยแม่งเขียนว่า
     
    เสปซนี้เด็จดี แล้วก้อรู้สึกตัวขึ้นมาทันทีว่า เหี้ยเอ๋ย กูไม่ได้อัพเสปซ ดิบๆมานาน
     
    เอาวะ ประกอบกับวันนี้แม่งมีเรื่องเด็จมาพอดีเอาวะ เอาซะหน่อย
     
    คือ  มือถือหายคร้าบบบบบบบบบบบ ไอ้ ยยยยยยย สัด
     
    เหี้ยจิงๆๆ  ก้อเหตการเหี้ยแบบนี้อะ เกิดขึ้นกะกูบ่อยจนเริ่มจะชิน
     
    กูเคยส้างประวัติการมือถือหายได้อย่างสุดยอดมาแล้ว ไม่พ้นเหมือนนักมวยแม่ง มารักสาตำแหน่ง
     
    ไอ้สัดเอ้ยคือเรื่องแรกที่กูทามเหี้ยไว้ก้อคือ สามารถทามมือถือหายได้ภายในวันเดียวกับวันที่ซื้อมา
     
    เหี้ยไหมล่ะสาดเอ้ยก้อคือเปนช่วงตอนปี 3 สัด ไม่มีมือถือใช้มานาน ยืมเพื่อนใช้มาตลอด
     
    เอาวะเสียตังซื้อแม่งซะหน่อยเหอะ ตอนนั้นจามได้ เลยรุ่นเหี้ยวะ 6230 หรือเหี้ยไรสักอย่างอะ
     
    เหี้ยเท่ใช้ได้ ก้อไม่ได้คิดไรมาก ใช้ไปตามอัทภาพ สัดเอ้ย ตกเยนไปเจอเพื่อนเก่าไปเล่นบาสกัน
     
    ตามสูตร แม่งหายลับไป สัดเอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
     
    คือกูไม่ได้โกดเหี้ยไรมากหรอก แต่กูไม่เข้าใจจิงๆเลยว่ะ ว่า ไอ้สัดตรงที่กุวางเนี่ย
     
    วางกันอยู่ประ มาน ร้อยกว่าเครื่องได้ มีทั้ง เหี้ย d500หรูๆ((ตอนนั้น))สัดแม่งไม่หยิบไป
     
    ไอ้เหี้ยเอ้ย วันหลังจะขโมยอะ กูไม่ว่าหรอก แต่เมิงช่วยรู้ข่าวสารมั่งเหอะ จะได้คุ้มกะท่าเมิงจะติดคุกไอ้เหี้ยยยยยยยยย
     
    กูล่ะเซง พี่คนที่เปนเจ้าของ d500เดินมาหากูแล้ว บอกว่า   "  ขอบคุนว่ะ  "  สัดถ้าแม่งไม่ตัวหย่าย แล้วเพื่อนเยอะ แล้วก้อ พ่อหย่ายกูคงซัดปากแม่งไปแล้ว 
     
    มือถือกู มาช่วยชีวิต มือถือเมิงช่ายไหม ไอ้หน้าเหี้ย  สัด เซงไป กูว่ามือถือเครื่องนั้นกูซื้อมา กูว่ากดยังไม่ครบทุกปุ่มเลยเหี้ย แม่งเอาไปและ 
     
     
     
     
     
    พอมาถึงเรื่องวันนี้ ไม่มีไรหรอกไปสยามกะมาย กะลังจะกลับและ นั่งรอรถเมอยู่ที่ สยามเซน เหี้ยดูดปหรี่ชิวๆอยู่รถเมมาก้อวิ่งไปขึ้น
     
    สักพักขึ้นไปบนรถ หันไปถามมาย   มือถือกูอะ   มายส่ายหน้า ไม่รู้ไม่เหน
     
     
    กูคิดในใจ
     
     
     
    เอาแล้วไง....
     
     
     
    กูค้นตัวเองสักสอง สาม รอบ เพราะขนาดตัวอันหย่ายโตของกู ผ่าน ไป 3วินาที ก้อรู้สึกตัวขึ้นได้ทันที ว่า
     
     
     
     
    มือถือกูหายว่ะ
     
     
     
    เหี้ยเอ๋ย    ซวย...
     
    สักพักสิ่งที่ไม่น่าเกิดขึ้น ก้อบังเกิดเอากูอึ้งไปเลย  มายวิ่งไปที่กระเป๋ารถเม ออกคำสั่งอย่างปากกล้า
     
    จอดรถ หน่อย ... 
     
    เมิงลองคิดว่า รถเมอะ ยูโรอะ  นอกป้าย อะ แม่งจะจอดไห้เมิงไหม
     
     
    แต่คราวนี้เจอพลังเจ๊มายไป  แม่งเปิดประตูไห้ลงเฉย
     
    กูงงเลย พอลงได้ปุ๋บแกก้อโกยตีนหมาไม่รอกูเลย วิ่งกลับไปดูที่สยาม เซนอะ
     
    เมิงคิดดูเดะ วิ่งจากเซนทรัลเวิลอะ ไป สยามเซน โกยแนบทิ้งกูไม่ติดฝุ่นเลย
     
    นี่เปนอีกข้อสงสัยที่คิดว่าแฟนกูแม่งเปนกระเทยแปลงเพศปะวะ
     
    กูก้อค่อยๆวิ่ง ตามไป
     
    พอถึงที่เกิดเหตุ ก้อเจอเจ๊คนเดิมอะ ที่แม่ง โวยวายบนรถเม แม่งลงมาอาละวาดต่อ
     
    ที่หน้าสยาม ไล่ถาม ทามตาขวางใส่ผู้คนแถวนั้นไปหมด
     
    จนสรุปได้เบาะแส จากวินมอไซ ด้านข้าง สยาม บอกว่ามีผู้ชายสองคนหยิบเดินไปแล้ว 
     
    มายแกยังไม่เลิกลืมตัวที่แกคิดว่าแกเปนเจ๊หย่ายหันมาหากุ
     
    ขอเป๋าตัง แล้วบอกว่าเด๋วจะนั่งมอไซไปดู
     
    กูกัวจะโดนแย่งซีนกูเลยบอกว่ากุจะไปเอง
     
    พี่มอไซที่จามหน้าได้ก้อพากูไป ไปถึง เวิล์ดเทรดก้อ เข้าใจและคิดแล้วว่าไม่พบผู้ต้องสงสัย
     
    จบไป  พี่มอไซพากูไปส่ง ที่หน้าสยามเซนเตอ
     
    กลับไปเจอมายมายบอกว่าลองเข้าไปหาดูใน สยามพาราก้อน
     
    กูก้อคิดในใจ ที่อื่นได้มะ
     
    นี่มันห้างที่ หย่ายที่สุดในย่านประทุมวันเลยนะเว้ยยยยยยยยยยย
     
    เอาวะ ไปก้อไป ...
     
    หลังจากนั้นไม่นาน หลังจากไปถามยามที่พาราก้อนไห้เขาวอกันวุ่นวาย
     
    เดินไปดูซอย ข้างวัด จนเจ๊หย่ายเขา ขาแพลง
     
     
    --
    สรุบว่า ไม่เจอ
     
    แต่เจ๊หย่ายก้อยังไม่เลิกทามหน้าเซง
     
    ตกลงโทสับครายกันแน่วะ   แม่งเซงกว่ากูอีก
     
    กูก้อบอกแม่งว่ากูก้อเซง แต่ในเมื่อ เราก้อทามเตมที่แล้ว มันหายไปอย่ามาทามไห้เราอารมเสียเลย
     
    เมื่อเจีหย่ายได้ยินทำไห้ อการลมบ้าหมูของเจ๊แกดีขึ้น
     
     
     
     
    พอกูเล่ามาถึงตรงนี้อาจจะงง กันว่า แล้วมันเปนประวัติยังไง แค่มือถือหาย
     
    คือไม่ได้เหี้ยไรหรอก มือถือกูโดนตัดมาอาทิดนึงแม่งไม่หายกูอะไปจ่ายเปิดมายังไม่ถึงชั่วโมงและโทไปยังไม่ถึง 3เบอเลย
     
    ประโยคเดิม แม่งเอาไปอีกและ 
     
    ..
    .
     
     
     
     
    สรุปกลับบ้านไม่มีมือถือ  ลำบากสัดเพราะวันนี้กูไม่ได้ใส่นาริกามา กี่โมงแล้วะเนี่ยยยยยยยย
     
     
     
     
    จากเหตุการทามไห้รู้ว่าแฟนกูเก๋าเหี้ยๆ
     
    ผู้คนรอบข้างช่วยกูอย่างดี ขอบคุนมาก ถึงจะไม่เจอ
     
    การที่จะแจ้งยามว่ามือถือหายอะ ไม่ควรรอไห้ยามเดินมาหลายคน เพราะแม่งคนเพิ่มมาคนแม่งก้อถามกูอยู่นั่นอะ หายที่ไหน รู้ได้ไงวาอยู่ในนี้ ... เออกูเล่าไปแล้วถามกันเองไม่ได้เหรอวะ
     
    มายต่อไปนี้จะเรียกเมิงว่า  เจ๊หย่าย
     
    ...
    ..
    .
     
    แต่กูรักเจ๊กย่ายนะ
     
     
    เอออีกอย่างเจ๊แยม อย่าบ่นนะ ว่า มือถือหายอีกและ
     
    เออ และก้อ ปุ้ยเอ้ย เราได้ใช้จดหมายจิงๆแล้วว่ะ
     
    กั้ง สรุปจะไปเที่ยวไหนเนี่ยอยู่เมาเม้น ไปเที่ยว แล้วเงียบไปเลย
     
    เออ แล้วก้อเพลงเสปซ เฮียยุ้ย ช่วยได้ ชอบประโยคทีว่าเมื่อคุนไม่สบายใจเมื่อไหร่ ก้อไปแดนซ์ออนเดอะ ฟลอเนี่ย
     
    เออ คราย รู้ตัวว่า เปนเพื่อนกูอะ ส่งเมลเบอสับมาไห้กูด้วยเว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
     
     
     
     
    1:10 AM | Add a comment | Read comments (54) | Permalink | Blog it
    March 17

    คืนพิเศษ

     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    คืนนี้ จะเปนวันเกิดมาย และอีกไม่กี่วัน เราก้อจะคบกันครบ 8เดือน
     
    จำได้ไหมที่มายเคยไปดูหมอดูอะ แล้วมันบอกว่าเราจะเลิกกันในเลข 8
     
    ตอนที่8 อาทิตจำได้ไหมที่เราทะเลาะกันรุนแรง ยอมรับเลยตอนนั้นว่า แม่งแม่นจิงเหรอวะ
     
    คิดว่าอาจจะต้องเลิกกันแล้ว แต่พอถึงวันนี้ ขอเหอะ นะ ให้หมอดูคนนั้นแม่นไปเหอะ
     
    อีกไม่กี่วัน ก้อครบ 8เดือนแล้ว อย่าไปจากเค้าเลยนะ เมื่อเลย 8เดือน
     
    ก้อเหลือ 8ปี ช่ายไหม พูดจิงๆนะ ว่าไม่กลัวแล้ว 55+
     
    ก่อนอื่นขอบคุนมายมากๆ สำหรับทุกเรื่อง  เราเปนคู่ที่ไม่เข้าใจกันเท่าไหร่เลย
     
    บางครั้งเค้าก้อทามตัวไม่ดี เอาแต่ใจตัวเอง แต่เค้าบอกไว้เลยนะ ว่า เค้ารักตัวเองมาก ไม่รู้ตัวเองจะซึ้งไหม
     
    เค้าจู้จี้กะตัวเองมากเกินไป ไม่อยากไห้มายไปใกล้คราย อยากไห้มายมีแต่เค้าคนเดียว อยากเปนฮีโร่ของมายเสมอ
     
    พูดตามตรงเลยที่ผ่านมาล้อเหลว นองจากตัวปันหาแล้วเค้าไม่ได้เปนอย่างอื่นสำหรับมายเลย
     
    ต่อไปนี้คือเรื่องราวที่เปนบททดสอบของจิงแล้ว กะระยะทางที่ห่างกัน ไม่ได้เจอกันทุกวันเหมือนก่อน
     
    เค้ากลัวมายไปจากเค้ามากๆๆ
     
    ทุกวันนี้เค้าไม่มีอะไรเลย ไม่มีอะไรที่ทามไห้มายได้เลย แม้กระทั่งวันนี้เปนวันเกิดมาย ก้อยังทามอะไรไห้มายไม่ได้เหมือนแฟนคนอื่นเค้า
     
    ถ้าจะถามว่า เค้าดีที่สุดสหรับมายหรือยัง เค้าบอกเลย เค้าไม่ช่ายคนนั้น  แต่เค้าเชื่อว่าเค้าเปนคนที่พยายามที่สุดที่จะดีไห้ได้เพราะมาย
     
    ถึงแม้บางทีจะถูกทางบ้างผิดทางบ้าง อาจจะทามไปด้วยความโง่ แต่ความรู้สึกอะ คือ ..  คำเดียวเลยจิงๆ
     
    มายเค้าจะทามตัวไห้ดีขึ้นนะ จะมีคอนโดไว้อยู่ด้วยกันไห้ได้ จะรอคุนได้แน่ ไม่ว่า 8- 10ปี ก้อเหอะ
     
    จะไม่ไปมีครายแล้ว จะมีแค่คุนเพียงคนเดียว ขอให้คุนยังเชื่อมั่นในตัวเค้านะ
     
    วันเกิดปีนี้ขอไห้มีสิ่งดี เกิดขึ้นกับชีวิตมาย แหมสิ่งนั้นในบางทีเค้าอาจจะทำไห้คุนไม่ได้
     
    แต่สัญญาเหอะ สักวันเค้าจะทามไห้ได้ จะทามไห้คุนมีควาสุขไห้ได้
     
    ก้าวไปด้วยกันนะ ก้าวไปกับคนไม่เอาไหนคนนี้ ก้าวไปกะคนที่งี่เง่า ทามไห้คุนเสียใจได้ตลอดเวลาคนนี้
     
    ก้าวไปได้ไหม ก้าวไปกับเค้า ก้าวไปกับคนที่รักคุนที่สุด
     
     
     
     
    ------
     
     
    อยากให้ช่วงเวลาเหล่านี้อยู่กับเราไปนานๆได้ไหม

     
    ทุกครั้งที่เราได้เจอกันนั้นช่างแสนสุขใจ

    เฝ้าแต่นับเวลาที่ผ่าน เมื่อไหร่จะถึงวันที่เฝ้ารอวันนี้

    


    แต่ว่าเวลาที่หมุนผ่านไป

    มันบังคับให้เราต้องไกลกันอีกในไม่ช้า

    ก่อนทุกสิ่งจะไม่อาจย้อนกลับมา

    ฉันขออะไรสักอย่างก่อนจะได้ไหม

    โปรดเถอะ โปรดเถอะ โปรดเถอะ โปรดเถอะ



     ขอให้ช่วงเวลาดีๆ อยู่กับเราไปอย่างนี้

    เป็นความทรงจำที่จะไม่ลบไปจากใจ

    อยากขอให้เธออยู่นานๆ ได้ไหม

    เพราะช่วงเวลานี้ คือช่วงชีวิตที่ดีที่สุดของฉัน

    

    ทุกสิ่งรอบกายในวันวันนี้ดูช่างสวยงาม

    แต่ไม่มีภาพใดที่สวยเกินกว่าภาพเธอคนนี้ 

    ในช่วงเวลาตอนนี้

     
     
     
     
     
     
    10:01 PM | Add a comment | Read comments (17) | Permalink | Blog it
    March 08

    ...ขั้นโคสนา 2

     
     
     
     
    เลยมาและล่ะไอ้เหี้ย   วันเกิด
     
    ปีนี้ดั ไม่มีของขวัน((น้อยชิ้น))เหมือนเดิมแต่ว่า มีความสุขมาก
    7:39 PM | Add a comment | Read comments (13) | Permalink | Blog it
    February 16

    10 จุดเปลี่ยน สยอง ((tag ที่เหลือ ))

     
     
    ข้อ 5 ครับ
     
    ก้อไม่ได้เหี้ยไรหรอก
     
    คือ tag ที่กูเคยเขียนไว้อะมันยังเหลืออยู่อีกข้อนึง
     
    ข้อนั้นคือ
     
    เรื่องการเรียนนั่นเอง
     
    ชีวิตกูมีจุดเปลี่ยนเรื่องการเรียนหลายรอบมาก
     
    ที่กูยังไม่เขียนตอนนั้นเพราะว่ากูกัวมันจะมีจุดเปลี่ยนเหี้ยไรอีก
     
    อย่ามีเล้ยกูจะจบ ....
     
     
    คือตั้งแต่ตอนกูเปนเดะนั้น
     
    ตอนประถมนี่ถือไถมากๆๆ
     
    แบบว่าช่างแม่งเหอะเรียนอะ
     
    เตะบอล เที่ยวเล่นไปไม่ค่อยสนใจการเรียน
     
    แต่ก้อเอาตัวรอดมาได้ตลอดจนถึง ป.6
     
    ไอ้เหี้ยเอ้ย จะจบประถมแล้ว อยากมีดาวแดงติดออกว่ะสัด เอาจิงสักเทอม
     
    ((ถ้าได้ 4 ทุกตัวจะได้ดาวแดง))
     
    แล้วแบบว่าถ้าได้ดาวแดงตอน ป. 6 จะเท่มากเพรารับตอนที่
     
    ได้ใบจบ
     
    เหี้ยเหมือนได้เกยรตินิยมเลย เอาวะ
     
    เทอมนั้นเปนเหี้ยไรที่แบบว่า สู้สุดใจขาดดิ้นเลย
     
    อ่านหนังสือทุกวิชา
     
    แบบว่าสอบเสดคิดว่าชัวมากไม่เคยทามข้อสอบได้ขนาดนี้มาก่อนเลย
     
    พอประกาศคนไปประดับดาวแดงสัด ไม่มีชื่อกรู
     
    ไปดูเกรด ได้ 4หมด 3ตัวเดียว
     
    คือวิชาอังกริด
     
    สัด 79 คะแนนอะ  อีกคะแนนเดียวอะพไห้กูไม่ได้เหรอวะ
     
    จาม ชื่ออาจานได้เลย แค้นถึงวันนี้ เปนอาจานประจำชั้นด้วยนะ  ชื่อ  บัวทิม  ฮาร์ดี้ งงไหม
     
    ชื่อโคดไทยเลย นามสกุล ฝรั่ง งงเดะ
     
    หลังจากนั้นก้อเข้ามัธยมได้แบบฟลุ๊กๆ
     
    เพราะรุ่นกู อะ จับฉลากเข้า
     
    แล้วตอนแรกอะ จับไม่ได้ด้วยนะ คิดว่าจะไม่ได้เรียนและ
     
    เหี้ย เสือกเดินไปเจอฉลาก ไม่รู้ครายแม่งทามหล่นไว้อย่างโง่อะ
     
    กูเลยเข้าได้แบบ งงๆ เหี้ย แต่ไอ้เหี้ยที่ทามหล่นนี่ซวยสัดอะ
     
    กูก้อเข้ามาเรียนมัทยม สักพักการเรียนเลขของกูมีปันหามาก
     
    ม.1 เทอมแรก ได้  1
     
    สัด แม่กู เทศซะ
     
    จนแม่กูไม่รู้ยังไงหาที่เรียนพิเศษให้กูซะงั้น
     
    กูก้อไปเรียนตามคำแม่ แรกไป ก้อแบบว่าไปเรียนตามกระแสวัยรุ่น
     
    แต่มีเดะคนนึงในก้องแม่งเปนเดะแฝด สัดชอบดูถูกกูว่าโง่
     
    กูเลยเกิดอาการอยากแข่งขันขึ้น
     
    ม1 ที่กูได้เกรดเลข 1นั้น เปนเทอมแรกและเทอมสุดท้าย
     
    ที่เหลือไม่เคยได้ เกรดที่ม่ายช่าย 4 เลย
     
    จิงๆแบบว่า กูต้อง ไม่เกินที่ 3ของห้องตลอด----------------------------จุดเปลี่ยนที่ 1
     
    ไม่ว่าเกรดตัวอื่นจะเหี้ยอะไรแต่เลขต้อง 4 แบบ 90 ขึ้น
     
    ต้องยกความดีความชอบไห้ อาจาน สุปรณีและ อาจาน สุเทพ จิงๆ
     
    ต่อมา มาเรียน มปลาย เนื่องจากตอนม ต้น อยู่เหมือนจะเปน แผนก วิท
     
    แต่พอม ปลาย แม่กูอยากไห้เรียน ศิลซะงั้น
     
    กูก้อ เออ ช่างแม่งตามใจแม่((ไม่แน่นะ เรียนวิท ป่านนี้กูอาจเปนหมดแล้วกัอได้))
     
    เทอมแรกเข้าไป สัด ไม่มีเพื่อนเลย เพื่อนเก่าแม่งเรียนวิทกันหมด สัดเอ๊ย
     
    กูเลยทามเหี้ยไรไม่ได้ คุยเหี้กะครายก้อไม่รุ้เรื่องไม่รู้จัก
     
    กูเลยจัดไป เรียนอย่างเดียว เปนเทอมแรก ที่กูได้เกรด 3.กว่า อะเหี้ย ซึ้งเลยอะ
     
    ต่อมาเริ่มทามความรู้จักกับพวกเพื่อนและได้เพื่อน รุ่นพี่ทั้งหลายของกูบวกด้วยอาการมีแฟน
     
    ทามให้เกรด กูเปนสมการ ถดถอย เรื่อยมา จนเทอมแรก ได้เกรด 1กว่า-------------------------จุดเปลี่ยนที่ 2
     
    เมิงว่าจะมีตัวเหี้ยไหน ได้เกรด เทอมแรก 3กว่า เทอมสุดท้าย 1กว่าปะ
     
    แต่อย่างที่บอกว่า ตั้งแต่กูจบ ม1 กูก้อไม่ได้เกรด เลข 1อีกต่อไป
     
    จิงเหี้ย ม6 เทอมสุดท้ายนั้นที่กูได้เกรด 1กว้า กูได้เลข 0 ว่ะ
     
    เพื่อนตลึงกูตกเลข ส่วนกูเฉยๆ
     
    เพื่อนตลึงด้วยทมี่กูไม่มอการเซงอะไร
     
    เพราะตอนม 4 ที่เข้าไปใหม่ๆนั้น กูสอบกลางภาคได้ 29 เตม 30 กูร้องไห้ซะงั้น
     
    ทามเอาเพื่อต่างๆออกแนวหมั่นไส้
     
    แต่เมิงเชื่อกุเหอะ ถ้าเมิงเหนว่ากูเรียนยังไง อ่านยังไง
     
    เมิงจะเข้าใจว่าไมกุเสียใจ
     
    เหตการก้อกลับกัน
     
    ตอนนี้การเรียนกูเหี้ยแค่ไหน กูก้อไม่เสียใจเท่าไหร่เพราะ กูไม่ได้อ่านเหี้ยไรเลยเด๋วนี้
     
    สงสัยเซลสมองกูนั่งตีดัมมี่กันอยู่มั้ง
     
    พอจบ ม6
     
    กูเอนไม่ติดพบกับวิบากกรรมอย่างที่กูเลยเล่า ---------------นี่คือ จุดเปลี่ยนที่  3
     
    ต่อมากูก้อเอนใหม่จนได้ เสดสาด มศว อย่างที่ตั้งใจอยากเรียนไว้--------------- จุดเปลี่ยนที่ 4
     
    เรียนไปเรียนมา ตอนปี 1ก้อเรียกว่าเกาะกลุ่ม ถึงแม้จะเปนโซนท้ายๆก้อตาม
     
    เทอมที่2 ก้อยังมัวๆอยู๋
     
    พอปี 2เกิดอาการเบื่อ ไม่มีเหี้ยไรทามเลย -------------------------------------จุดเปลี่ยนที่ 5
     
    เรียนเท่านั้นคือทางออกตอนนั้นเรียนมันมาก
     
    อ่านอะไรก้อเข้าใจไปหมด
     
    ส่วนการเข้าเรียนยังเหมือนเดิมคือ  โดด
     
    เกรดออกมา 2.98 สัดเอ้ยจะ 3 อยุ่แล้ว
     
    เสือก ไปติดวิชาเหี้ยตัวนึงคือ
     
    จิตวิทยา สัดเอ๋ย ได้ c  เฉยเลยอะเหี้ย
     
    เศร้ามาก
     
    ช่างแม่งสู้ต่อ เทอม 2ต่อมาก
     
    ก้อยังฟิตอยู่
     
    แต่ไม่มากเพราะมีอาการ รำเกิดขึ้น รำพัด 52ใบ นั่นเอง
     
    เล่นแม่งทุกวันพูดได้เลยว่าไปมหาลัยไปเล่นไพ่ไม่ได้ไปเรียนเลย
     
    ทามไห้คะแนนกลางภาคออกมาไม่เปนที่หน้าพอใจนัก
     
    โดยเฉพาะบันชี และเนื่องด้วยการ ยังทะนงว่าตัวเกรดดีอยู่ ไม่อยากไห้มีอะไรมาฉุดโดยหลงคิดว่าขาขึ้น
     
    เลยจัดการดรอปซะเปนที่เรียบร้อย-------------------------------------จุดเปลี่ยนที่ 6
     
    หลังจากดรอปไปเหี้ยเอ๋ย เกรดก้อไม่ได้จะดี
     
    ส่วนเทอม 2ไม่ต้องพูดถึง ดรอปไปอีก 1ตัว คือ macro2--------------------จุดเปลี่ยนที่ 7((เปลี่ยนสู่หายนะกว่าเดิม))
     
    ปี 3ลงทะเบียนผิดทามไห้ต้องดรอบไป แล้วเรียนบันชีใหม่ก้อยังไม่รอด ก้อซัดไปอีก แถมการเงินอีกตัว-----------จุดเปลี่ยนที่ 8((เปลี่ยนสู่หายนะเหี้ยๆ))
     
    เทอมนั้นลงทะเบยนไป 7 เกรดออก 3ตัว ดรอบไป 4 เหี้ย คนหรือคงวายเนี่ย
     
    ทามไห้ภาระตกอยู่ที่ปี 4เทอม 1 ต้องตามเก็บตัวแมคโคร
     
    ก้อจะตกอยู่แล้วอะนะที่จิง แต่ มีแม่พระช่วยไว้ 55+ รอด--------------------------เกือบเปน จุดเปลี่ยนที่ 9
     
    คิดในใจว่า สบายๆแล้วเทอมหน้าก้อเรียนชิวๆ เสือกได้ข่าวเซอไพร้ตอน ปัจฉิม
     
    จากการดรอบตั้งมากมายสุดท้ายกูก้อได้เกรดนี้ว่ะ E เหี้ยเอ้ย---------------------------จุดเปลี่ยนที่ 9 ((มีจนได้))
     
    มันมาจากวิชาที่กูไม่คาดคิดว่าจะตกจิงๆ แต่ก้อเอาวะ ตกไปแล้ว
     
    ซวย
     
    ต้องไปขอร้องอาจานไห้เปิดสอนเทอม 2ไห้แทบตาย เปนเหตการที่หมิ่นเหม่มากที่สุดว่าจะไม่จบ 4ปี
     
    กลับมาเรียนอีกทีมันมากไดความรู้มาก ต้องขอบคุนอาจานเฟ่จิงๆ
     
    ไม่มีอาจานผมคงไม่ได้เรียรู้อะไรหลายอย่าง ตก ครั้งนี้คุ้มแล้ว
     
    กูคิดแล้วล่ะพอกันที่ กะไอ้จุดเปลี่ยน แต่ก้อ  กระหน่ำลงมาอีกแบบ เซนทรัล ซัมเมอร์เซล -----------------จุดเปลี่ยนที่ 10
     
    มีสายจากมหาลัยโทมาว่ากูเรียนไม่ครบ ห่าเอ้ยอะไรนักหนา
     
    ก้อไม่ช่ายเหี้ยไรหรอก ใบจบกูไห้มายทามไห้ แล้วมายอะมันจะไปรุ้ห่าอะไร
     
    เกือบตายงานนนี้ พึ่งอาจจานโอม
     
    ถึงวันนี้ กูสอบไฟนอลไปตัวนึงแล้ว
     
    คิดว่าคงไม่มีจุดเปลี่ยนเหี้ยอะไรอีกแล้ว สำหรับเรื่องการเรียน((ขอร้องอะ))
     
    ก้อขอไห้พวกเมิงรู้ว่าต้องเตรียมตัวเพื่อจุดเปลี่ยนไว้บ้างนะ
     
    แต่คิดแล้วทามไห้กูรู้ว่าเมื่อกูออกไปทามงานกูต้องเตรียมพร้อมและดึงสักยะภาพออกมาไห้มากที่สุด
     
    สุดท้ายนี้ ขอบคุนอาจาน ทิพ อาจาน หัวหน้าภาค อาจาน โอห์ม อาจาน เฟ่ และก้อ อาจานต้อง ด้วยครับ
     
    สันยากะอาจานทิพแล้วว่าจะสวดมนต์มากขึ้นนะ ((จะธรรมะไปไหนเนี่ย))
     
    ขอบคุนเพื่อนๆ รุ่น 10เสดสาดทุกคน ที่ไม่ทิ้งกู
     
    เมิงอ่านแล้วคงดีใจกะกูที่กูรอด ผ่านพ้นมาจบ 4ปีได้ช่ายไหม
     
    กูไม่ได้ภูมิใจเหี้ยไรนักหรอก
     
    เพราะจิงไล้วอะหลักสูตรกูอะ 3ปี ครึ่ง
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    11:03 PM | Add a comment | Read comments (23) | Permalink | Blog it
    February 04

    365 วัน ตามชีวิต เดะเอนนนนนนนนนนน

     

     

     

    แม่งเปนเหี้ยไรที่ดูบ่อยไปปะ แบบว่า

    3 รอบ อะ ในชีวิตนี้ไม่เคยดูหนังเหี้ยไรบ่อยขนาดนี้เลย

    คือ แบบว่า 3รอบอะ ในโรงล้วน

    ก้อรอแรกองครัก เขาเอามาฉาย

    รอบสองอี้หลิงมีบัดฟรี ก้อไป

    รอบสามเสียตัง เซงไป มายอยากดู

    ดูแล้วก้อไม่ผิดหวัง นะแต่ก้อไม่ตื่นเต้นเท่าไหร่

     รอบแรดที่ได้ดูที่องครัก ได้คุยกะพี่แอนด้วยแหละ

    แอคท่าเปนเดะติส ขึ้นมาทันที

    หลังจากดูแล้วบอกตรงๆว่า สำหรับตัวผมเองนั้นคิดว่า

    เปนไอเดียที่ดีมากกว่านี้ แต่หนังมันก้อยังไม่เนี้ยบเท่าไหร่

    บางครั้ง คิดว่าหนังยังดึงจุดที่สื่ออารม ออกมาได้ไม่หมด

    ทั้งๆที่ไหนได้เปรียบทางด้านอารมเนื่องจาก ไม่ได้แสดง

    คือแม่งเกิดจิงๆๆอะ แบบว่าเปนอารมจิงๆไม่ได้แสดง

    อีกอย่างก้อคือ ความที่หนังเปนเหมือนสารคดี เปนเรื่องราวชีวต

    บางจุดที่เหมือนมีเรื่องราวที่ทามไห้หน้าคิดหน้าสนใจ

    แต่ตัวหนังก้อไม่ได้เน้นสื่อไห้คนดูเหนอย่างชัดเจน

    แต่ก้อเข้าใจเพราะดูงานมันคงยากจิงๆ

    ก้อเสียดายอะ ถ้าอีกนิดนึงนะ จะเยี่ยมเลย

    แต่คุยกะพี่แอนแล้วเขาบอกว่าแน่จิงตามมาดูเวอร์ชั่น diector cut ไหม

    อย่าเลยพี่ผมไม่ได้ติสขนาดนั้นหรอกก ผมฟอร์มเก๊กไปงั้นอะ

    แต่หลังจากคุยกะพี่แอน ก้อรู้สึกหลายอย่าง

    1 เลยคือการทำหนังแม่งยากเหี้ยๆๆ

    เมิงไม่ได้บำเพนเพียรมา ก้อคงทามไม่ได้หรอก

    2 สิ่งที่กูคิดเล่นเวลากูดูหนังจบตลอดมา

    มันก้อเปนเหตุเปนผลใช้ได้เหมือนกันนี่หว่า

    อือ ยังไงก้อขอบอกไว้เลยว่า

    สิ่งดีๆ เกิดมาจากจุดเริ่มต้น

    กรุนา ส่งเสริมจุดเริ่มต้นเพื่อ พร้อมเจอสิ่งดีๆในวันข้างหน้าด้วยนะครับ

     

     

    เออ รอบสุดท้ายมีเรื่องเซงนิดหน่อย

    รอบสุดท้ายไปดูกับมายและเพื่อนมาย

    เสือกมีน้องนักเรียน ตื่นเต้นมากมาดู

    แม่งสมแล้วที่เปนเดะไทยช่างวิเคราะเหี้ยๆ

    พวกกูรำคานมากก

    กันไปบอกเพื่อนว่า ไอ้สัดกูดูมา 2รอบแล้ว ถ้าแม่งไม่เงียบนะกูจะเล่าไห้ฟัง

    ทั้งเรื่องเลย แม่งก้อไม่เกกูก้อเริ่มเล่า เซงแม่งจิงๆ

    กูรู้ว่าเมิงอยากคุยกัน คุยกันอะไม่ว่าหรอก กระซิบหน่อย พ่อเมิงคงไม่ตายนะสัด

    กูดหนังก้ออยากคุยกะเพื่อนเมหืนอกัน

    อย่างน้อยก้อกระซิบอะ เมิงเล่น ซะเตมที่เลยไอ้ห่าเอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

     

     

     

    12:41 PM | Add a comment | Read comments (25) | Permalink | Blog it | Entertainment
    January 27

    TAG ตามกระแส

     
     
    TAG แม่งแปลว่าเหี้ยอะไรวะ
     
    แต่สำหรับกูแล้วเนี่ย
     
    ขอแปลแม่งว่า
     
    talk about gu แล้วกันสัด
     
     
     
    ก้อไม่มีเหี้ยไรมาก สัด ไอ้เหี้ยเทม ชาตินึง ไม่เคยอัพเสปซ
     
    พอโดน tagพี่แกถึงเพิ่งกระดิกส้นตีนได้นะสัด
     
    เหนที่คนอื่นเขาเขียนกัน บางทีแม่งไม่สะใจเลย
     
    เจอของกูหน่อยแล้วกัน เอา แบบลับเหี้ยๆเลย
     
     
     
    1. ตอนเด็ก รื้อห้องพ่อเสือกไปเจอวีดีโอโป๊
     
      ตั้งแต่นั้นเปนต้นมากลับบ้านเร็วทุกวันเลย
     
      ม้วนเดิม คนเดิม เรื่องเดิม
     
      คือถ้าแม่งมีบทพูด กูคงจามได้ทุกตัวอักษรอะสัด
     
     ด้วยความเด็ก ไม่ได้คิดเหี้ยไร ก้อเลยชวนพี่สาวดู
     
     ก้อ แน่ล่ะ แม่งต้องตอบว่าไม่ดู
     
     แต่แม่งเสือกไห้เหตุผลว่าแม่งจะไปดูกะเพื่อนมัน เวนจิง
     
     
    2.เคยตกท่อเพราะน้ำท่วม
     
      ก้อไม่มีเหี้ยไรหรอก ก้อ
     
      ตอนมัทยม ไปเรียนพิเสด
     
      แล้วน้ำท่วมซอยแล้ว ท่อแม่งฝา ไม่ปิด
     
      เราก้อไม่รู้หรอกว่ามันเปนท่อ เหนมีไม้ปักอยู่
     
      ก้อด้วยความหวังดี ไม้เหี้ยไรวะ จะไปดึงออก
     
     
      ซวบเลยเหี้ย
     
     
       ถึงเอวเลย  กลับบ้านเลยเหี้ยจิงๆ
     
      พอถึงแม่เสือกหาว่าตั้งใจตกท่อ จะได้ไม่ต้องเรียน
     
       แม่กูคิดได้ไงวะ
     
      อยากจะบอกจิงๆ
     
       ถ้าจะโดดเรียนอะก้อไม่กลับบ้านหรอก
     
     
    3. เปนเรื่องที่กูเสียใจว่ะ 
      
       ตอนมัยม
     
       ด้วยความคึก คะนอง
     
      เนื่องด้วยวันนั้น มีสอบ
     
       อิ้ง  ซึ่งก้อไม่ได้คิดไรมาก
      
       ทามไห้มันจบๆไป
     
      ทามไปทามมา
     
       อาจานคิดไงไม่รู้
     
      เดินมาหากูแล้วหาว่ากูลอก
     
      เลยย้ายกูไปหน้าห้อง
     
       กูก้อ ช่างแม่ง ไม่ได้คิดเหี้ยไรมาก
     
       สักพักแกไม่เลิกเอากูอีก
     
      คราวนี้  เดินมาดึงข้อสอบกูไปต่อหน้าต่อตา
     
      ทั้งที่กูไม่ได้ทามเหี้ยไรเลย
     
       ด้วยบรรดารโทสะ  เลยด่าอาจานด้วย ความโมโหสุดขึดว่า
     
      .....   .วย เอ้ย  ......
     
       แรงไม๊ ตั้งแต่วันนั้นเปนต้นมา
     
       ก้อไม่ตองเรียนคาบอิ้งอีกต่อไป
     
      สบายไป..55+
      
       เออ รู้สึกผิดนะพอถึงตอนนี้
     
       ต่อก้อคิดเหมือนกันอะ ว่ากูไม่ได้ทามไรผิดนี่นา
      
       มาย้ายที่กุทามไม
     
       เออ แต่ก้อ ผ่านมาแล้วอะ
     
     
    4. อาการ hurt ต่อยกระจก
     
      เคยเขียนแล้วปอ่านเอาเอง
     
     
     
    5. ขอไม่เล่าตอนนี้ กะลังจะเล่าในบลอค ถัดมาโปรดติดตาม
     
      ไม่ได้ความลับเหี้ยไรหรอก แต่เปนเรื่อง  ความเห้ย ในมหาลัยมากกว่า  55+
      
       รอแล้วกัน
     
     
     
     
    ส่งต่อ ...
     
    เอาครายดีวะ แม่งโดนกันหมดและ
     
    ตอนแรกคนแรกที่คิดออกเลย เหมาะสุด น่าจะเปน กั้ง
     
    แต่กั้งดัน โดนแล้วเช่นเดียวกัน 
     
    ยังไม่พอ ดันมา tag กูก่อน เซง  ไป
     
    อีกคน ก้อ อพาทเม้นอารม ..ไหนดีวะ ..อพาทเม้นคุนปุ้ยโดนไปแล้วเช่นเดียวกัน
     
    รวมถึงคุนนายแยมก้อโดนแล้วเซงสุด
     
    คนแรก
     
    ซวยไป   น้องเม
     
     
    ต่อ มา อีมี่
     
    http://pinkirl.spaces.live.com/    อีนี่ไม่รู้แม่งชาติไหนจะเขียน
     
    อีกคนที่น่าจะฮากูขอคนนี้
     
     
    และที่ขาดไม่ได้ คือ เจ้าแม่ นางนี้
     
     
     
    เอาแค่นี่แหละขี้เหียจคิดไปและโว้ย ..
     
     
     
     
     
     
     
     
    9:07 PM | Add a comment | Read comments (20) | Permalink | Blog it
    January 21

    ชั้นดีใจที่มีเธอ

     
    เปนอะไรก้อไม่รู้ ..
     
    รู้สึกว่าไปเที่ยวกับเพื่อน กลุ่มไหนๆ
     
    ก้อไม่สนิทกันเหมือนเดิม
     
    มีเพียงไม่กี่คนที่ทามไห้รู้สึก เมิงแม่งเปนเพื่อนกูเหมือนเดิม
     
     แม้ไม่ได้เจอกันเปนเดือนๆก้อเหอะ
     
    หลายคนจะบอก ว่า ก้อมันเปนความผิดของเมิงเองอะ ก้อเมิงอะติดแฟนเอง
     
    เคยลองทบทวนหลายต่อหลายๆๆๆครั้ง
     
    ไม่ได้คิดเลยจิงๆนะ ว่าเวลาที่ได้อยู่กับมาย จะมาทดแทนเวลาที่ทามอย่างอื่น
     
    ต่อให้ไมใอยุ่กะมาย ต่อให้มายไม่ว่าง ก้อยังไม่อยากไปไหน ยังไม่อยากไปเที่ยว
     
    ยังไม่อยากไปเจอครายเหมือนก่อน
     
    เกิดอะไรขึ้นไม่รู้อีกแล้วตอนนี้
     
    ไม่ชอบเลยที่มาเขียนเสปซแล้วบอกว่าไม่รู้เกิดอะไรขึ้น
     
    ไม่รู้ตัวเองเปนอะไร อะไรเงี้ย
     
    อยากเดินผ่านช่วงเวลานี้ไปให้เร็วๆจิงๆ
     
    ----------------------
     
    กูขอบคุนเมิงจิงๆว่ะ ที่นานแสนนานแม้เจอกันก้อยังเหนว่าเมิงเปนเพื่อนกูหมือนเดิม
     
    รู้ไหมการมีเพื่อนอย่างเมิงมันทามช่วยกูได้เยอะ ขอโทดที่ขัดใจเมิงบ่อยๆ
     
    ขอร้องเหอะนะ ขอให้เมิงเข้าใจกู เพราะเมิงเปนกลุ่มคนสุดท้ายแล้วที่กูคิดว่า ยังคบและเข้าใจกูอยู่
     
    เข้าใจกูหน่อยนะ ในวันที่กูก้อยังไม่ค่อยเข้าใจตัวเอง อยู่เปนเพื่อนกูเหมือนเดิมนะ
     
    ---------------------------------------
     
    มาย อุปสรรคแม่งเยอะขึ้นทุกวันเลย
     
    จนทุกวันนี้กลับมายอมรับแล้วนะ ว่า บางที อุปสรรคอาจจะไม่ได้เยอะขึ้นหรอก
     
    แต่เปนเพราะเราเอง ที่ทามอะไรน้อยลง 
     
    กรด จะกลับมาเปนเหมือนเดิมนะ
     
    หมายความว่า จะกลับมาทามตัวไห้มายมีความสุข เหมือนก่อนนะ
     
    6 เดือนแล้ว
     
    กินข้าวฟรีเยอะเลย
     
    เพราะมีแต่คนบอก ว่ามายอยู่กะกรดภึงครึ่งปี จะเลี้ยง กินฟรีกระจาย
     
     
     
     
     
    -..เธอคือกำลังใจเดียวที่มีไม่ว่านาทีไหนๆ..-
     
     
    11:15 AM | Add a comment | Read comments (17) | Permalink | Blog it
    December 14

    งานการ

     

     

    ก้อ เรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้เปน เรื่อง ของการออกไปทามงาน ตจว

    ทุกคนฟงัดูอาจจะดูน่าสนุกแต่ ก้อสนุกจิงๆอะ ทั้งหมดนั้น บวกกับความเรื้อนไปด้วย

    เหี้ยการเดินทางของกูเกิดขึ้นด้วยประสบการที่ไม่สู้ดีนัก

    คือก่อนมาก้อเตรียมถุงนอนเหี้ยไรเรียบร้อย

    สัดเสือกลืมไว้บนรถเมไอ้เหี้ย

    ซวยแต่เริ่มเลยกู

    ยังไม่พอ ขาไป ที่ต้องไปรถตู้นั้นเกิดปัหนาที่นังไม่พอ

    สัดทามไห้ทุกคนจำเปนต้องนั่ง กัน close up นิดนึง

    เหี้ยเบียดอะ กูไม่ว่าหรอก แต่ไอ้สัดเอ้ย

    กูต้องไปนั่งไอ้ระหว่างกล่างเบาะเนี่ยเดะ

    เมิงเคยนั่งไปไหนนานโดยนั่งถ้านั่งขี้ไหมล่ะ เหี้ยเอ๋ย ลงมานี่ปวดขี้แบบไม่ต้องบิ้วเลย ซวยสัด

    แต่หลังจากผ่านการเดินทางอันไม่ค่อยสู้ดีนักมาได้ไม่นาน ไอ้เหี้ย เอ้ย

    ลงมาทุกคนก้อต้องแปลงร่างทันที

    จากที่เขาจ้างมาให้เปนสตาฟ ออแกไนซ์

    แต่งานแรกของเราคือ

    ท่อครับ

    ก้อไม่ได้เหี้ยไรหรอก คือแบบว่า งานอะมันมีน้ำพุด้วย แต่บังเอินไง ที่มันยังไม่เสด

    ก้อไม่ต้องครายหรอกครับ พวกกูเนี่ย จัดไป

    เหี้ยลงน้ำต่อท่อตอกไม้ ต่อไฟ จัดกันเองทั้งนั้น

    ร้อนก้อร้อนเหี้ย เตอนนั้นหมือนโดนหลอกไปขายแรงงายเลยสัด

    แต่ก้อเอาวะ ใช้ใจสู้ เหี้ย ลุย พองานใกล้เสด หัวน้ำพุลงน้ำ ไฟต่อ ท่อพร้อม

    สัดไม่ออกครับ น้ำไม่ออก โดยไม่มีเหตุผล

    หลังจากช่วยกันแก้แบบ มั่วไปเรื่อย เนื่องด้วยไม่รู้เหตุผล

    ทำให้ จากกำหนดการที่มันควรจะเสด ตั้งแต่ บ่าย 3โมง ลากยาวไปถึงตี 1

    การเดินไฟทั้งหมดต้องเริ่มต้นใหม่ หลังจากที่ปันหาด้านไฟเริ่มบรรเทา

    ปันหาท่อแตกก้อผุดขึ้น สลับกันไปแบบนี้ เรื่อย เมิงคิดดูเดะเซงสัดอะ

    เด๋วไม่ติดเด๋วท่อหลุด

    แต่ผมสรุปไห้ได้เลยว่า ข้อผิดพลาดเกิดจากการไม่รู้เท่าทันของพวกเราเหล่า สตาฟที่ทามเนี่ยแหละ

    แต่ทุกคนก้อเข้าใจว่า กูเกิดมาก้อไม่เคยทามนี่หว่า ทามท่อเดินน้ำพุเนี่ย จะให้ทมามถูกเลยได้ไงวะ

    พอทุกอย่างเสดหมด ส่วนหย่ายจะจากฝีมือของช่างอื่นที่มาช่วยเหลือ

    ไม่าว่าจะเปนงานท่อ งานไฟ งานไม้

    ทุกคนที่ทามโดนด่าหมด

    ตอกไม้ก้อโดนช่างไม้ด่า

    ทำท่อก้อโดนช่างท่อด่า

    ต่อไฟไม่ต้องพูดถึง....เละสัด

    แต่ในที่สุดงานก้อเสดอย่างไม่สู้ดีนัก

    เมือ่เริ่มงานได้ 2- 3 วัน ทุกอย่างก้อดำเนินไปแบบแก้ไขปันหาเฉพาะหน้าซะส่วนหย่าย

    บางครั้งพวกเราบางคนตื่นมายังไม่รู้เลยว่าวันนี้ต้อองทามอะไร

    ทุกคนค่อนข้างลงความเห็นว่า หัวหน้างานเราไม่ค่อยมีการวางแผน และใจร้อนมาก คิดจะทามอะไรแกก้อเอาเลย

    จนทำไห้ต้องแก้งานหลายครั้งเหี้ยๆๆๆ

    ทุกๆวันงานดำเนินไปในแบบคล้ายๆกัน

    แต่ถ้าถามว่ากูชอบงานไหนสุดคงเปนไบค์แรลลี่เพราะ รู้สึกกูเอง

    ทุ่มเทกับงานนี้ที่สุดแล้ว อาจจะน้อยแต่มากที่สุดสำหรับตัวกูอะว่างั้นเหอะ

    งานออกมาไม่ค่อยเปนไปอย่างที่คิด จนทามไห้กูเนี่ยรู้สึกเหนื่อยเหี้ยๆขึ้นมาเลย

    สัดบางครั้งก้อโมโหทั้งที่ กูเนี่ยทุ่มเหี้ยๆไปกะงานแล้ว

    แต่แม่งเปนเหี้ยอะไรวะ ทำไห้งานแม่งไม่ออกมาอย่างที่กูคิดไว้

    จนหลังๆกูชักไม่อยากทำงานอะไร ที่เปนชิ้นเปนอัน ไม่อยากรับผิดชอบ อะไรที่แม่ง ต้องทุ่มไปเตมๆ

    คนบอกไห้ทามไรทาม ช่วยไร ไม่หนัก ไหว ก้อช่วย

    แบบพอกลับมาแล้วกูพูดตรงๆว่ะ ว่ากูเสียดายอะ เสียดายที่กูทิ้งงานหลายอย่างๆว้ ทั้งๆที่กูคิดว่ากูน่าจะทามได้

    แต่เปนเรพาะแค่คำว่ากลัวและไม่อยากผิดหวังจนทามไห้กุ ไม่พร้อมที่จะทามงานอีกต่อไป

    กูเสียใจและขอโทด เพื่อนร่วมทีมนี้ ถ้ามีอะไรที่กู ทามไห้รุ้สึกแย่ กูไม่ได้ตั้งใจจิงๆๆ

    และขอโทด ถ้าทามไห้ครายต้องเหนื่อกว่ากู กูขอโทดจิงๆ

    สุดท้ายนี้มีหลายเรื่องที่กูไม่ได้พูด บางเรื่องอาจเปนเรื่องเล็กๆที่กูลืมไปแล้ว

    บางเรื่องอาจเปนเรื่องที่ใหญ่ขนาดที่เปลี่ยนตัวกูไปเลย

    กูขอบคุนประสบการครั้งนี้จิงๆว่ะ

     

     

     

    สัด การผ่อนคลาสยควรมีควบคู่ไปกับงานที่เคร่งเครียด

    มีไรไม่พอใจเอะอะกูลงที่บิงโกตลอด

    เล่นไปเล่นมา ทามคนอื่นเดือดเล่นกันหย่ายเลย

    ก้อไม่ช่ายเหี้ยไรหรอก ก้อวันนึงกูไปเล่นแล้วเสือกโชคดี สัด

    เล่นไป 30 บาทได้ มา 2ตัว เดินอวดเพื่อน รอบไซ้งานเลย

    ทามเอาไอ้เหี้ยแจ้เดือด ควักแบงค์100 ไปวัด แล้วในที่สุดมันก้อได้ตุ๊กตา หมีคิตตี้เรื้อน ตัวหย่ายมาเย้ยกู

    การต่อสุ้กันเปนไปในเวลาประมาน 2-3 วัน

    จนเข้าสู้ยุค ใหม่ คือยุคปาเป่า

    เหี้ยจบกัน เพื่อนสหายรบบิงโกกู

    แต่กูก้อยังยึดมั่นนะ แต่ไม่ประสบความสำเร็จว่ะ เซงไป

     

     

    กุขอบคุน...

     inkนะเว้ยเปนคนแรกเลยเพราะแม่งเร่งจะอ่านเสปซกูอยู่เนี่ย

    ink ขอบคุนเมิงว่ะ ที่คุยกะกู ในบางเรื่องที่ไม่ได้เรื่องของเมิงเล้ย แต่เมิงก้อยังรับฟังกู  ซึ้งว่ะ

    กระแต อยู่กะเราเสมอที่เราไม่สบายใจ หรืออยู่คนเดียวขอบใจว่ะ

    หนุน หาข้าวไห้เราได้แดก และหาเรื่องมาไห้ขำเสมอ

    นัท ขอบคุนที่คุยด้วยว่ะ

    อู แจ้ เพื่อนใหม่

    น้องที่ มศว  เมิงเปนทีมงานที่สุดยอด

    ที่ขาดไม่ได้คือไอ้ นุ้ยที่ ให้โอกาสกูและหวังว่ากูคตงไม่ทามไห้ผิดหวังนะเมิง

     

     

    เมือ่ใดที่คิดว่าเราโตแล้ว รู้มากแล้ว

    วันนั้นแหละ จะเปนวันที่เราจะไม่โตอีก ไม่คิดอะไรเพิ่มจากเดิมอีก

    ระลึกไว้เสมอ

    ว่าเรายังพร้อมที่จะโตกว่าทุกวันนี้

     

    งงปะเปนเหี้ยไรอะกูคิดเอง

     

     

     

    10:26 PM | Add a comment | Read comments (22) | Permalink | Blog it