▌Za█ ▌'s profile. : W h a t e ve r ...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
July 21 เมนรกกูเคยมีปันหากะ บริการ ขสมก หลายต่อหลายครั้ง
ตั้งแต่สมัยเรียนที่จะมี 206 แม่งไม่ชอบจอดป้ายๆนึงเปนประจำ
ไม่รู้ว่า ป้ายรถเมนั้น ไปทามอะไรไห้แม่งไว้
แต่ก้อจบปันหาไปและอโหสิเพราะเรียนจบ
แต่ตอนี้กูกลับต้องเจอปันหาใหม่ซะแล้ว ก้อไม่ช่ายเหี้ยไร ไอ้ สาย 107
แม่งเปนสายที่คนเยอะเปนเวลาๆๆ โดน เฉพาะ 4.30
แม่งเยอะ มากทุกๆวันจะพยายามรีบทามมงานไห้เสด แล้วจะได้รีบไปขึ้น
แต่ประเด็นอยู่ตรงที่ว่า ทุกครั้ง กรูมาทามงานก้อจะลงที่ป้ายหน้ากรมศุล
ซึ่งมันจะไปขับวน รอบนึงแล้วกัลบมาขึ้น ทางด่วนที่เดิม
ด้วยความหัวหมอของกูก้อคิดในใจว่า เออ ขึ้นแม่งป้ายที่ลง เนี่ยนแหละ
จะได้ไม่ต้องเจอคนเยอะ ได้นั่งด้วย
เมื่อคิดดังนั้นก้อลองแม่งวันั้นเลย
ขึ้นไป ปุ๊บยังไม่ได้ทันได้สอดส่ายสายตาหาที่นั่งเลย
-นี่ น้องๆ ไปไหน
-ไปเกษรครับ
-ป้ายนี้ไม่รับนะต้องรอเข้าอู่ก่อน
-ครับ..
-เหี้ยเลยไง ทามไงดีวะ กูลงและก้อเดินตามรถ 107 ไปขึ้นทีอ่แม่ง
คิดในใจไปทางเดียวกันไม่เอากูไปด้วยวะ
ไม่รู้จักนโยบายรัทบาลเหรอ คารพูลอะ
แต่กูก้อไม่อยากงี่เง่าไง
เขาบอกไงกูก้อทามงั้น((ยังใจเยน))
วันนต่อมากูยอมเดินเลย ไปขึ้นที่อู่ เหี้ยคนเยอะสัด
พอ107มา เหี้ยคนเตมรถเลยไหนว่าไม่รับไงป้ายนู้นอะ
-พี่ครับๆไหนพี่บอกไม่รับไงป้ายนู้นอะ
-ก้อเค้าขึ้นมาไห้ทามไงอะ
ไอ้สัดแล้วทีกูเสือกไล่ลง((คิดในใจๆ))
กูยืนเบียดกะเขาตลอดทางเลยเซงมาก
เหี้ยเมิงดูเดะแม่งกวนตีนปะ
เพราะชะนั้นตั้งแต่ นี้เปนต้นมากูต้องออก จากที่ทามงานไม่เกิน 4.30 ไม่งั้นพลาด และ เลทไม่ได้แม่แต่วินาทีเดียว
เพระถ้าเลทกูจะไม่ยอม ขึ้น รถุ 107 แน่นๆอีกแล้ว
------------------------
วันนั้น ก้อรอ 107 ตามปกติ
มีหนุ่มกำยำเข้ามาเบียดแย่งที่นั่งกูไป
กูฉุนมาก แต่เพราะเหตุผลเดิมๆเพราะแม่งตัวหย่ายกว่ากูเลยปล่อยแม่งไป
ด้วยความโมโหกูเลยไม่ไปและ เพราะเปนรถร้อน แล้วยังยืนอีกไปรถใต้ดินดีก่า
แต่กุลงไปสักกพัก กูก้อหันไปยิ้มกะไอ้เหี้ยนั่น
แม่งก้อทามหน้างงๆ
แล้วกูก้อชี้ไห้ดูข้างหลัง เปนสาย 107 แอรน์ โล่งว่าง
แม่งหันมามองกูและก้อทามหน้าเซง กูนี้ สะใจจิงๆ เออ เอาไปเหอะ กูก้อไม่อยากนั่งร้อนๆเหมือนกัน..
July 15 ทำตามสัญญา01.07.07 วันอาทิตย์ที่ 1 กรกฎา 2550 - The Fracture - เมเจอร์รัชโยธิน - ต่างคนต่างดู 02.07.07 วันจันทร์ที่ 2 กรกฎาคม 2550 - mercimom - สปาเกตตี้ขี้เมากุ้ง & ข้าวแกงกะหรี่หมูทอด 04.07.07 วันพุธที่ 4 กรกฎาคม 2550 - Transfromer - เมเจอร์รัชโยธิน - u don't like Japanese food << u told me - ดูด้วยกัน - hold my hand
06.07.07
- Hula Girls - House RAMA ... 10.07.07 ... 15.07.07 - u never leave me alone* ...
ช่วงเวลาสั้นๆ...ความทรงจำสั้นๆ
พยายามกลั่นออกมา ก็เลยได้เป็นไม่กี่บรรทัดสั้นๆ แต่ก็อยากบอกว่า ขอบคุณ สำหรับทุกอย่าง หวังว่า... คงได้พูด ขอบคุณ ไปอีกนานๆ นะคะ >< ... ไม่ว่าจะยังไง
ไม่มีใครอยากเสียคนที่ดีกับเราไปจากชีวิต ถ้าอะไรจะเกิดขึ้นนับจากนี้ ขอให้เชื่อว่า มันคงสุดวิสัยแล้วจริงๆ นะคะ :P n u n g n i n g July 03 ฟรุคเคยไหมที่พวกเมิงชอบหวังฟลุคอะ
กูก้อเปนคนนึง ที่ชอบลองเสี่ยงลุ้นอะไรที่เผื่อจะฟรุค
แต่เมื่อเรื่องนึงที่กูอยากไห้พวกเมิงระวังไว้
ก้อคือ การเดินทางง
ถ้าวันไหนที่เมิงรู้สึกว่า กุจะฟุคไห้ดู ไรเงี้ย
กูแนะนำว่าอย่าแสล๊น
เหี้ย ทางนี้แม่งทุกทีติดนี่หว่า วันนี้อาจจะฟรุคไม่ติดก้อได้
สาดดด 2 ชม และ ยังไม่ถึงคลองตัน เลย--จังไรสุดๆๆ
-----------------------------
อยู่ก้อ กลับไปอ่านเสปซของตัวเองเก่า แล้วก้อยังจัเสือกขำได้อีก
พูดจิงก้อคือคิดถึงเพื่อนที่มีสังคมติดต่อกันอยู่ในเสปซเมื่อก่อน
แต่เด๋วนี้เงียบหายกันไปเพราะคงีเหตุจามเปน((รวมถึงกูด้วย))
ไม่รู้ดิเด๋วนี้ไม่มีเรื่องฮาๆนะ วัตถุดิบก้อไม่ค่อยจะมีเขียนบางทีมีก้อไม่มีเวลาอะไรกันนักหนาวะ
ย้อนกลับไปดู
------
เหมียว- เหมียวเหมือนเปนเพื่อนในเสปซคนแรกๆเลย
เปนคนที่เริ่มไห้เราเรียนรู้กะ โปรแกรม adobe ถึงไม่ค่อยได้คุยกันบ่อยๆ
แต่ก้อ ขอบคุนที่แนะนำสิ่งดีๆอยู่เสมอ
น้องเม- เปนน้องจิงๆอะ และอาจจะเปนคนเดียวในสังคมเสปซกูที่เปนน้อง
สงสัยว่าคงเพราะเสปซกูไม่เหมาะกะเดะมั้ง
น้องเมเปนคนที่คอยแวะมาเสมอ ถึงแม้บางทีกูจะหายไปนานแต่ก้อมีน้องเมนี่แหละ ที่มาคอยขยับให้ทุกคนได้พอรู้ว่าเสปซกูยังมีชีวิตอยู่
ให้แม่งเปนเจ้าของเลยแล้วกัน
ต่อมาก้อ เจ๊ๆ ทั้งหลาย *--- ทุกคนจะคิดว่า ไอ้เหี้ยนี่หน้าตาดีอะไรมา พี่สาวเต็มไปหมด
เหตุก้อ คงมาจากเจ๊เรน ที่เข้ามาอ่านและเริ่มเม้นติดต่อกันมา จนสนิทกะเจ๊เรนไปโดยปริยาย
จนทามไห้ลุกลามไปสนิทถึงเพื่อนเค้าด้วยก้อคือเจ๊แยมนั่นอะเรื่องของเจ๊แยมนี่ ไม่ต้องพูดกันอีกแลล้วอะ เข้าใจดี--
เจ๊ก้อยกะหนูมิล เจ๊ก้อยกะหนูมิลเปนคนที่นยิสัยคลล้ายกันมาก จนบอกเลยว่าไปเปนแม่ลุกกันเห้อออออออออออออออ
พี่น้องไม่ได้นะเพราะเจ๊ก้อยแก่ เจ๊เหมี่ยวสุดน่ารักก้อ ตามมาพร้อมเจ๊น้ำสุดโหด ไม่รู้จะโหดไปไหน
ก้อบอกเจ๊ๆรวมกันเลยแล้วกัน ว่าขอบคุนมากๆๆ ครับ ที่ทามไห้เราได้คุยได้แลกเปลี่ยนได้เปลี่ยนทรรศนะ
ขอบคุนจิงๆ..... ถึงแม่เจ๊แต่ละคนจะไม่ได้มาอ่านก้อ ขอบอกไว้ ณ ที่นี้แล้วกัน
ต่อมาก้อ กั้ง--ถึงแม่เรากะกั้งจะไม่ได้สนิทอะไร แต่จากการที่เข้าไปอ่านเสปซกั้ง ก้อทามไห้ได้ยิ้มทุกครั้ง แม้แต่คอมเม้นบางอัน
ก้อชอบในสำเนียงกั้งมาอย่างเสมอ
ปุ้ย-- ปุ้ยเปนคนทามไห้รู้ว่า นอกจากจะแลกเปลี่ยนความคิดกันแล้ว เรายังสามารถแลกเปลี่ยนอารม และความรุ้สึกได้ด้วยภายในเสปซ
อีพ --แวะเวียนมาพร้อมกั้ง จากที่เปนเพื่อกั้งทามไห้รู้ว่า ผู้หญิงคนนี้ เมาแล้ว ร้องไห้ 55 +
เอาเปนว่าอยากบอกทุกคนที่ผ่ามาว่า
กูเนี่ยเปนคนที่ ใช้ชีวิตโดยช้ายความคิดของตัวเองมาตลอด
และอยากบอกว่า ทุกคนที่ได้มาเจอกันทุกคนมีส่วนในควมคิดของกูในวันนี้อยากบอกคุนว่า
กูขอบคุน
-----
มีปันหาเกี่ยวกับเสปซนิดหน่อย ครายก้อได้เอา windoe media ออกไห้ทีกูเอาออกไม่ได้
ลบก้อไม่ได้ เปลี่ยนเพลงก้อไม่ได้ไม่รู้แม่งเฮี้ยนอะไรขึ้นมา
May 25 รู้สึกความล่องลอย .. หายไปแล้ว
คงจะจริงที่ เมื่อคนเราโตขึ้นก้อจะเข้มแข็งขึ้น ก้อจะสามารถ ควบคุมอารามตัว ตัวเองได้มากขึ้น
ทามไห้เรากลับมาคิดอีกทีว่า ... เรารู้สึกยังไงกันแน่
เหมือนหาตัวตนไม่เจอ
เหมือนไม่มีตัวตน
เหมือนไม่รู้ความรู้สึกของตัวเอง
เหมือนเปนคนไม่มีความรู้สึก .........
March 21 แม่งเอาไปและบังเอินวันนี้เข้าไปสเปซ เฮียยุ้ย http://i-here-yui.spaces.live.com มา อ่านลิ้งที่พี่ยุ้ยแม่งเขียนว่า
เสปซนี้เด็จดี แล้วก้อรู้สึกตัวขึ้นมาทันทีว่า เหี้ยเอ๋ย กูไม่ได้อัพเสปซ ดิบๆมานาน
เอาวะ ประกอบกับวันนี้แม่งมีเรื่องเด็จมาพอดีเอาวะ เอาซะหน่อย
คือ มือถือหายคร้าบบบบบบบบบบบ ไอ้ ยยยยยยย สัด
เหี้ยจิงๆๆ ก้อเหตการเหี้ยแบบนี้อะ เกิดขึ้นกะกูบ่อยจนเริ่มจะชิน
กูเคยส้างประวัติการมือถือหายได้อย่างสุดยอดมาแล้ว ไม่พ้นเหมือนนักมวยแม่ง มารักสาตำแหน่ง
ไอ้สัดเอ้ยคือเรื่องแรกที่กูทามเหี้ยไว้ก้อคือ สามารถทามมือถือหายได้ภายในวันเดียวกับวันที่ซื้อมา
เหี้ยไหมล่ะสาดเอ้ยก้อคือเปนช่วงตอนปี 3 สัด ไม่มีมือถือใช้มานาน ยืมเพื่อนใช้มาตลอด
เอาวะเสียตังซื้อแม่งซะหน่อยเหอะ ตอนนั้นจามได้ เลยรุ่นเหี้ยวะ 6230 หรือเหี้ยไรสักอย่างอะ
เหี้ยเท่ใช้ได้ ก้อไม่ได้คิดไรมาก ใช้ไปตามอัทภาพ สัดเอ้ย ตกเยนไปเจอเพื่อนเก่าไปเล่นบาสกัน
ตามสูตร แม่งหายลับไป สัดเอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
คือกูไม่ได้โกดเหี้ยไรมากหรอก แต่กูไม่เข้าใจจิงๆเลยว่ะ ว่า ไอ้สัดตรงที่กุวางเนี่ย
วางกันอยู่ประ มาน ร้อยกว่าเครื่องได้ มีทั้ง เหี้ย d500หรูๆ((ตอนนั้น))สัดแม่งไม่หยิบไป
ไอ้เหี้ยเอ้ย วันหลังจะขโมยอะ กูไม่ว่าหรอก แต่เมิงช่วยรู้ข่าวสารมั่งเหอะ จะได้คุ้มกะท่าเมิงจะติดคุกไอ้เหี้ยยยยยยยยย
กูล่ะเซง พี่คนที่เปนเจ้าของ d500เดินมาหากูแล้ว บอกว่า " ขอบคุนว่ะ " สัดถ้าแม่งไม่ตัวหย่าย แล้วเพื่อนเยอะ แล้วก้อ พ่อหย่ายกูคงซัดปากแม่งไปแล้ว
มือถือกู มาช่วยชีวิต มือถือเมิงช่ายไหม ไอ้หน้าเหี้ย สัด เซงไป กูว่ามือถือเครื่องนั้นกูซื้อมา กูว่ากดยังไม่ครบทุกปุ่มเลยเหี้ย แม่งเอาไปและ
พอมาถึงเรื่องวันนี้ ไม่มีไรหรอกไปสยามกะมาย กะลังจะกลับและ นั่งรอรถเมอยู่ที่ สยามเซน เหี้ยดูดปหรี่ชิวๆอยู่รถเมมาก้อวิ่งไปขึ้น
สักพักขึ้นไปบนรถ หันไปถามมาย มือถือกูอะ มายส่ายหน้า ไม่รู้ไม่เหน
กูคิดในใจ
เอาแล้วไง....
กูค้นตัวเองสักสอง สาม รอบ เพราะขนาดตัวอันหย่ายโตของกู ผ่าน ไป 3วินาที ก้อรู้สึกตัวขึ้นได้ทันที ว่า
มือถือกูหายว่ะ
เหี้ยเอ๋ย ซวย...
สักพักสิ่งที่ไม่น่าเกิดขึ้น ก้อบังเกิดเอากูอึ้งไปเลย มายวิ่งไปที่กระเป๋ารถเม ออกคำสั่งอย่างปากกล้า
จอดรถ หน่อย ...
เมิงลองคิดว่า รถเมอะ ยูโรอะ นอกป้าย อะ แม่งจะจอดไห้เมิงไหม
แต่คราวนี้เจอพลังเจ๊มายไป แม่งเปิดประตูไห้ลงเฉย
กูงงเลย พอลงได้ปุ๋บแกก้อโกยตีนหมาไม่รอกูเลย วิ่งกลับไปดูที่สยาม เซนอะ
เมิงคิดดูเดะ วิ่งจากเซนทรัลเวิลอะ ไป สยามเซน โกยแนบทิ้งกูไม่ติดฝุ่นเลย
นี่เปนอีกข้อสงสัยที่คิดว่าแฟนกูแม่งเปนกระเทยแปลงเพศปะวะ
กูก้อค่อยๆวิ่ง ตามไป
พอถึงที่เกิดเหตุ ก้อเจอเจ๊คนเดิมอะ ที่แม่ง โวยวายบนรถเม แม่งลงมาอาละวาดต่อ
ที่หน้าสยาม ไล่ถาม ทามตาขวางใส่ผู้คนแถวนั้นไปหมด
จนสรุปได้เบาะแส จากวินมอไซ ด้านข้าง สยาม บอกว่ามีผู้ชายสองคนหยิบเดินไปแล้ว
มายแกยังไม่เลิกลืมตัวที่แกคิดว่าแกเปนเจ๊หย่ายหันมาหากุ
ขอเป๋าตัง แล้วบอกว่าเด๋วจะนั่งมอไซไปดู
กูกัวจะโดนแย่งซีนกูเลยบอกว่ากุจะไปเอง
พี่มอไซที่จามหน้าได้ก้อพากูไป ไปถึง เวิล์ดเทรดก้อ เข้าใจและคิดแล้วว่าไม่พบผู้ต้องสงสัย
จบไป พี่มอไซพากูไปส่ง ที่หน้าสยามเซนเตอ
กลับไปเจอมายมายบอกว่าลองเข้าไปหาดูใน สยามพาราก้อน
กูก้อคิดในใจ ที่อื่นได้มะ
นี่มันห้างที่ หย่ายที่สุดในย่านประทุมวันเลยนะเว้ยยยยยยยยยยย
เอาวะ ไปก้อไป ...
หลังจากนั้นไม่นาน หลังจากไปถามยามที่พาราก้อนไห้เขาวอกันวุ่นวาย
เดินไปดูซอย ข้างวัด จนเจ๊หย่ายเขา ขาแพลง
--
สรุบว่า ไม่เจอ
แต่เจ๊หย่ายก้อยังไม่เลิกทามหน้าเซง
ตกลงโทสับครายกันแน่วะ แม่งเซงกว่ากูอีก
กูก้อบอกแม่งว่ากูก้อเซง แต่ในเมื่อ เราก้อทามเตมที่แล้ว มันหายไปอย่ามาทามไห้เราอารมเสียเลย
เมื่อเจีหย่ายได้ยินทำไห้ อการลมบ้าหมูของเจ๊แกดีขึ้น
พอกูเล่ามาถึงตรงนี้อาจจะงง กันว่า แล้วมันเปนประวัติยังไง แค่มือถือหาย
คือไม่ได้เหี้ยไรหรอก มือถือกูโดนตัดมาอาทิดนึงแม่งไม่หายกูอะไปจ่ายเปิดมายังไม่ถึงชั่วโมงและโทไปยังไม่ถึง 3เบอเลย
ประโยคเดิม แม่งเอาไปอีกและ
..
.
สรุปกลับบ้านไม่มีมือถือ ลำบากสัดเพราะวันนี้กูไม่ได้ใส่นาริกามา กี่โมงแล้วะเนี่ยยยยยยยย
จากเหตุการทามไห้รู้ว่าแฟนกูเก๋าเหี้ยๆ
ผู้คนรอบข้างช่วยกูอย่างดี ขอบคุนมาก ถึงจะไม่เจอ
การที่จะแจ้งยามว่ามือถือหายอะ ไม่ควรรอไห้ยามเดินมาหลายคน เพราะแม่งคนเพิ่มมาคนแม่งก้อถามกูอยู่นั่นอะ หายที่ไหน รู้ได้ไงวาอยู่ในนี้ ... เออกูเล่าไปแล้วถามกันเองไม่ได้เหรอวะ
มายต่อไปนี้จะเรียกเมิงว่า เจ๊หย่าย
...
..
.
แต่กูรักเจ๊กย่ายนะ
เอออีกอย่างเจ๊แยม อย่าบ่นนะ ว่า มือถือหายอีกและ
เออ และก้อ ปุ้ยเอ้ย เราได้ใช้จดหมายจิงๆแล้วว่ะ
กั้ง สรุปจะไปเที่ยวไหนเนี่ยอยู่เมาเม้น ไปเที่ยว แล้วเงียบไปเลย
เออ แล้วก้อเพลงเสปซ เฮียยุ้ย ช่วยได้ ชอบประโยคทีว่าเมื่อคุนไม่สบายใจเมื่อไหร่ ก้อไปแดนซ์ออนเดอะ ฟลอเนี่ย
เออ คราย รู้ตัวว่า เปนเพื่อนกูอะ ส่งเมลเบอสับมาไห้กูด้วยเว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
March 17 คืนพิเศษคืนนี้ จะเปนวันเกิดมาย และอีกไม่กี่วัน เราก้อจะคบกันครบ 8เดือน
จำได้ไหมที่มายเคยไปดูหมอดูอะ แล้วมันบอกว่าเราจะเลิกกันในเลข 8
ตอนที่8 อาทิตจำได้ไหมที่เราทะเลาะกันรุนแรง ยอมรับเลยตอนนั้นว่า แม่งแม่นจิงเหรอวะ
คิดว่าอาจจะต้องเลิกกันแล้ว แต่พอถึงวันนี้ ขอเหอะ นะ ให้หมอดูคนนั้นแม่นไปเหอะ
อีกไม่กี่วัน ก้อครบ 8เดือนแล้ว อย่าไปจากเค้าเลยนะ เมื่อเลย 8เดือน
ก้อเหลือ 8ปี ช่ายไหม พูดจิงๆนะ ว่าไม่กลัวแล้ว 55+
ก่อนอื่นขอบคุนมายมากๆ สำหรับทุกเรื่อง เราเปนคู่ที่ไม่เข้าใจกันเท่าไหร่เลย
บางครั้งเค้าก้อทามตัวไม่ดี เอาแต่ใจตัวเอง แต่เค้าบอกไว้เลยนะ ว่า เค้ารักตัวเองมาก ไม่รู้ตัวเองจะซึ้งไหม
เค้าจู้จี้กะตัวเองมากเกินไป ไม่อยากไห้มายไปใกล้คราย อยากไห้มายมีแต่เค้าคนเดียว อยากเปนฮีโร่ของมายเสมอ
พูดตามตรงเลยที่ผ่านมาล้อเหลว นองจากตัวปันหาแล้วเค้าไม่ได้เปนอย่างอื่นสำหรับมายเลย
ต่อไปนี้คือเรื่องราวที่เปนบททดสอบของจิงแล้ว กะระยะทางที่ห่างกัน ไม่ได้เจอกันทุกวันเหมือนก่อน
เค้ากลัวมายไปจากเค้ามากๆๆ
ทุกวันนี้เค้าไม่มีอะไรเลย ไม่มีอะไรที่ทามไห้มายได้เลย แม้กระทั่งวันนี้เปนวันเกิดมาย ก้อยังทามอะไรไห้มายไม่ได้เหมือนแฟนคนอื่นเค้า
ถ้าจะถามว่า เค้าดีที่สุดสหรับมายหรือยัง เค้าบอกเลย เค้าไม่ช่ายคนนั้น แต่เค้าเชื่อว่าเค้าเปนคนที่พยายามที่สุดที่จะดีไห้ได้เพราะมาย
ถึงแม้บางทีจะถูกทางบ้างผิดทางบ้าง อาจจะทามไปด้วยความโง่ แต่ความรู้สึกอะ คือ .. คำเดียวเลยจิงๆ
มายเค้าจะทามตัวไห้ดีขึ้นนะ จะมีคอนโดไว้อยู่ด้วยกันไห้ได้ จะรอคุนได้แน่ ไม่ว่า 8- 10ปี ก้อเหอะ
จะไม่ไปมีครายแล้ว จะมีแค่คุนเพียงคนเดียว ขอให้คุนยังเชื่อมั่นในตัวเค้านะ
วันเกิดปีนี้ขอไห้มีสิ่งดี เกิดขึ้นกับชีวิตมาย แหมสิ่งนั้นในบางทีเค้าอาจจะทำไห้คุนไม่ได้
แต่สัญญาเหอะ สักวันเค้าจะทามไห้ได้ จะทามไห้คุนมีควาสุขไห้ได้
ก้าวไปด้วยกันนะ ก้าวไปกับคนไม่เอาไหนคนนี้ ก้าวไปกะคนที่งี่เง่า ทามไห้คุนเสียใจได้ตลอดเวลาคนนี้
ก้าวไปได้ไหม ก้าวไปกับเค้า ก้าวไปกับคนที่รักคุนที่สุด
------
March 08 ...ขั้นโคสนา 2เลยมาและล่ะไอ้เหี้ย วันเกิด
ปีนี้ดั ไม่มีของขวัน((น้อยชิ้น))เหมือนเดิมแต่ว่า มีความสุขมาก February 16 10 จุดเปลี่ยน สยอง ((tag ที่เหลือ ))ข้อ 5 ครับ
ก้อไม่ได้เหี้ยไรหรอก
คือ tag ที่กูเคยเขียนไว้อะมันยังเหลืออยู่อีกข้อนึง
ข้อนั้นคือ
เรื่องการเรียนนั่นเอง
ชีวิตกูมีจุดเปลี่ยนเรื่องการเรียนหลายรอบมาก
ที่กูยังไม่เขียนตอนนั้นเพราะว่ากูกัวมันจะมีจุดเปลี่ยนเหี้ยไรอีก
อย่ามีเล้ยกูจะจบ ....
คือตั้งแต่ตอนกูเปนเดะนั้น
ตอนประถมนี่ถือไถมากๆๆ
แบบว่าช่างแม่งเหอะเรียนอะ
เตะบอล เที่ยวเล่นไปไม่ค่อยสนใจการเรียน
แต่ก้อเอาตัวรอดมาได้ตลอดจนถึง ป.6
ไอ้เหี้ยเอ้ย จะจบประถมแล้ว อยากมีดาวแดงติดออกว่ะสัด เอาจิงสักเทอม
((ถ้าได้ 4 ทุกตัวจะได้ดาวแดง))
แล้วแบบว่าถ้าได้ดาวแดงตอน ป. 6 จะเท่มากเพรารับตอนที่
ได้ใบจบ
เหี้ยเหมือนได้เกยรตินิยมเลย เอาวะ
เทอมนั้นเปนเหี้ยไรที่แบบว่า สู้สุดใจขาดดิ้นเลย
อ่านหนังสือทุกวิชา
แบบว่าสอบเสดคิดว่าชัวมากไม่เคยทามข้อสอบได้ขนาดนี้มาก่อนเลย
พอประกาศคนไปประดับดาวแดงสัด ไม่มีชื่อกรู
ไปดูเกรด ได้ 4หมด 3ตัวเดียว
คือวิชาอังกริด
สัด 79 คะแนนอะ อีกคะแนนเดียวอะพไห้กูไม่ได้เหรอวะ
จาม ชื่ออาจานได้เลย แค้นถึงวันนี้ เปนอาจานประจำชั้นด้วยนะ ชื่อ บัวทิม ฮาร์ดี้ งงไหม
ชื่อโคดไทยเลย นามสกุล ฝรั่ง งงเดะ
หลังจากนั้นก้อเข้ามัธยมได้แบบฟลุ๊กๆ
เพราะรุ่นกู อะ จับฉลากเข้า
แล้วตอนแรกอะ จับไม่ได้ด้วยนะ คิดว่าจะไม่ได้เรียนและ
เหี้ย เสือกเดินไปเจอฉลาก ไม่รู้ครายแม่งทามหล่นไว้อย่างโง่อะ
กูเลยเข้าได้แบบ งงๆ เหี้ย แต่ไอ้เหี้ยที่ทามหล่นนี่ซวยสัดอะ
กูก้อเข้ามาเรียนมัทยม สักพักการเรียนเลขของกูมีปันหามาก
ม.1 เทอมแรก ได้ 1
สัด แม่กู เทศซะ
จนแม่กูไม่รู้ยังไงหาที่เรียนพิเศษให้กูซะงั้น
กูก้อไปเรียนตามคำแม่ แรกไป ก้อแบบว่าไปเรียนตามกระแสวัยรุ่น
แต่มีเดะคนนึงในก้องแม่งเปนเดะแฝด สัดชอบดูถูกกูว่าโง่
กูเลยเกิดอาการอยากแข่งขันขึ้น
ม1 ที่กูได้เกรดเลข 1นั้น เปนเทอมแรกและเทอมสุดท้าย
ที่เหลือไม่เคยได้ เกรดที่ม่ายช่าย 4 เลย
จิงๆแบบว่า กูต้อง ไม่เกินที่ 3ของห้องตลอด----------------------------จุดเปลี่ยนที่ 1
ไม่ว่าเกรดตัวอื่นจะเหี้ยอะไรแต่เลขต้อง 4 แบบ 90 ขึ้น
ต้องยกความดีความชอบไห้ อาจาน สุปรณีและ อาจาน สุเทพ จิงๆ
ต่อมา มาเรียน มปลาย เนื่องจากตอนม ต้น อยู่เหมือนจะเปน แผนก วิท
แต่พอม ปลาย แม่กูอยากไห้เรียน ศิลซะงั้น
กูก้อ เออ ช่างแม่งตามใจแม่((ไม่แน่นะ เรียนวิท ป่านนี้กูอาจเปนหมดแล้วกัอได้))
เทอมแรกเข้าไป สัด ไม่มีเพื่อนเลย เพื่อนเก่าแม่งเรียนวิทกันหมด สัดเอ๊ย
กูเลยทามเหี้ยไรไม่ได้ คุยเหี้กะครายก้อไม่รุ้เรื่องไม่รู้จัก
กูเลยจัดไป เรียนอย่างเดียว เปนเทอมแรก ที่กูได้เกรด 3.กว่า อะเหี้ย ซึ้งเลยอะ
ต่อมาเริ่มทามความรู้จักกับพวกเพื่อนและได้เพื่อน รุ่นพี่ทั้งหลายของกูบวกด้วยอาการมีแฟน
ทามให้เกรด กูเปนสมการ ถดถอย เรื่อยมา จนเทอมแรก ได้เกรด 1กว่า-------------------------จุดเปลี่ยนที่ 2
เมิงว่าจะมีตัวเหี้ยไหน ได้เกรด เทอมแรก 3กว่า เทอมสุดท้าย 1กว่าปะ
แต่อย่างที่บอกว่า ตั้งแต่กูจบ ม1 กูก้อไม่ได้เกรด เลข 1อีกต่อไป
จิงเหี้ย ม6 เทอมสุดท้ายนั้นที่กูได้เกรด 1กว้า กูได้เลข 0 ว่ะ
เพื่อนตลึงกูตกเลข ส่วนกูเฉยๆ
เพื่อนตลึงด้วยทมี่กูไม่มอการเซงอะไร
เพราะตอนม 4 ที่เข้าไปใหม่ๆนั้น กูสอบกลางภาคได้ 29 เตม 30 กูร้องไห้ซะงั้น
ทามเอาเพื่อต่างๆออกแนวหมั่นไส้
แต่เมิงเชื่อกุเหอะ ถ้าเมิงเหนว่ากูเรียนยังไง อ่านยังไง
เมิงจะเข้าใจว่าไมกุเสียใจ
เหตการก้อกลับกัน
ตอนนี้การเรียนกูเหี้ยแค่ไหน กูก้อไม่เสียใจเท่าไหร่เพราะ กูไม่ได้อ่านเหี้ยไรเลยเด๋วนี้
สงสัยเซลสมองกูนั่งตีดัมมี่กันอยู่มั้ง
พอจบ ม6
กูเอนไม่ติดพบกับวิบากกรรมอย่างที่กูเลยเล่า ---------------นี่คือ จุดเปลี่ยนที่ 3
ต่อมากูก้อเอนใหม่จนได้ เสดสาด มศว อย่างที่ตั้งใจอยากเรียนไว้--------------- จุดเปลี่ยนที่ 4
เรียนไปเรียนมา ตอนปี 1ก้อเรียกว่าเกาะกลุ่ม ถึงแม้จะเปนโซนท้ายๆก้อตาม
เทอมที่2 ก้อยังมัวๆอยู๋
พอปี 2เกิดอาการเบื่อ ไม่มีเหี้ยไรทามเลย -------------------------------------จุดเปลี่ยนที่ 5
เรียนเท่านั้นคือทางออกตอนนั้นเรียนมันมาก
อ่านอะไรก้อเข้าใจไปหมด
ส่วนการเข้าเรียนยังเหมือนเดิมคือ โดด
เกรดออกมา 2.98 สัดเอ้ยจะ 3 อยุ่แล้ว
เสือก ไปติดวิชาเหี้ยตัวนึงคือ
จิตวิทยา สัดเอ๋ย ได้ c เฉยเลยอะเหี้ย
เศร้ามาก
ช่างแม่งสู้ต่อ เทอม 2ต่อมาก
ก้อยังฟิตอยู่
แต่ไม่มากเพราะมีอาการ รำเกิดขึ้น รำพัด 52ใบ นั่นเอง
เล่นแม่งทุกวันพูดได้เลยว่าไปมหาลัยไปเล่นไพ่ไม่ได้ไปเรียนเลย
ทามไห้คะแนนกลางภาคออกมาไม่เปนที่หน้าพอใจนัก
โดยเฉพาะบันชี และเนื่องด้วยการ ยังทะนงว่าตัวเกรดดีอยู่ ไม่อยากไห้มีอะไรมาฉุดโดยหลงคิดว่าขาขึ้น
เลยจัดการดรอปซะเปนที่เรียบร้อย-------------------------------------จุดเปลี่ยนที่ 6
หลังจากดรอปไปเหี้ยเอ๋ย เกรดก้อไม่ได้จะดี
ส่วนเทอม 2ไม่ต้องพูดถึง ดรอปไปอีก 1ตัว คือ macro2--------------------จุดเปลี่ยนที่ 7((เปลี่ยนสู่หายนะกว่าเดิม))
ปี 3ลงทะเบียนผิดทามไห้ต้องดรอบไป แล้วเรียนบันชีใหม่ก้อยังไม่รอด ก้อซัดไปอีก แถมการเงินอีกตัว-----------จุดเปลี่ยนที่ 8((เปลี่ยนสู่หายนะเหี้ยๆ))
เทอมนั้นลงทะเบยนไป 7 เกรดออก 3ตัว ดรอบไป 4 เหี้ย คนหรือคงวายเนี่ย
ทามไห้ภาระตกอยู่ที่ปี 4เทอม 1 ต้องตามเก็บตัวแมคโคร
ก้อจะตกอยู่แล้วอะนะที่จิง แต่ มีแม่พระช่วยไว้ 55+ รอด--------------------------เกือบเปน จุดเปลี่ยนที่ 9
คิดในใจว่า สบายๆแล้วเทอมหน้าก้อเรียนชิวๆ เสือกได้ข่าวเซอไพร้ตอน ปัจฉิม
จากการดรอบตั้งมากมายสุดท้ายกูก้อได้เกรดนี้ว่ะ E เหี้ยเอ้ย---------------------------จุดเปลี่ยนที่ 9 ((มีจนได้))
มันมาจากวิชาที่กูไม่คาดคิดว่าจะตกจิงๆ แต่ก้อเอาวะ ตกไปแล้ว
ซวย
ต้องไปขอร้องอาจานไห้เปิดสอนเทอม 2ไห้แทบตาย เปนเหตการที่หมิ่นเหม่มากที่สุดว่าจะไม่จบ 4ปี
กลับมาเรียนอีกทีมันมากไดความรู้มาก ต้องขอบคุนอาจานเฟ่จิงๆ
ไม่มีอาจานผมคงไม่ได้เรียรู้อะไรหลายอย่าง ตก ครั้งนี้คุ้มแล้ว
กูคิดแล้วล่ะพอกันที่ กะไอ้จุดเปลี่ยน แต่ก้อ กระหน่ำลงมาอีกแบบ เซนทรัล ซัมเมอร์เซล -----------------จุดเปลี่ยนที่ 10
มีสายจากมหาลัยโทมาว่ากูเรียนไม่ครบ ห่าเอ้ยอะไรนักหนา
ก้อไม่ช่ายเหี้ยไรหรอก ใบจบกูไห้มายทามไห้ แล้วมายอะมันจะไปรุ้ห่าอะไร
เกือบตายงานนนี้ พึ่งอาจจานโอม
ถึงวันนี้ กูสอบไฟนอลไปตัวนึงแล้ว
คิดว่าคงไม่มีจุดเปลี่ยนเหี้ยอะไรอีกแล้ว สำหรับเรื่องการเรียน((ขอร้องอะ))
ก้อขอไห้พวกเมิงรู้ว่าต้องเตรียมตัวเพื่อจุดเปลี่ยนไว้บ้างนะ
แต่คิดแล้วทามไห้กูรู้ว่าเมื่อกูออกไปทามงานกูต้องเตรียมพร้อมและดึงสักยะภาพออกมาไห้มากที่สุด
สุดท้ายนี้ ขอบคุนอาจาน ทิพ อาจาน หัวหน้าภาค อาจาน โอห์ม อาจาน เฟ่ และก้อ อาจานต้อง ด้วยครับ
สันยากะอาจานทิพแล้วว่าจะสวดมนต์มากขึ้นนะ ((จะธรรมะไปไหนเนี่ย))
ขอบคุนเพื่อนๆ รุ่น 10เสดสาดทุกคน ที่ไม่ทิ้งกู
เมิงอ่านแล้วคงดีใจกะกูที่กูรอด ผ่านพ้นมาจบ 4ปีได้ช่ายไหม
กูไม่ได้ภูมิใจเหี้ยไรนักหรอก
เพราะจิงไล้วอะหลักสูตรกูอะ 3ปี ครึ่ง
February 04 365 วัน ตามชีวิต เดะเอนนนนนนนนนนน
แม่งเปนเหี้ยไรที่ดูบ่อยไปปะ แบบว่า 3 รอบ อะ ในชีวิตนี้ไม่เคยดูหนังเหี้ยไรบ่อยขนาดนี้เลย คือ แบบว่า 3รอบอะ ในโรงล้วน ก้อรอแรกองครัก เขาเอามาฉาย รอบสองอี้หลิงมีบัดฟรี ก้อไป รอบสามเสียตัง เซงไป มายอยากดู ดูแล้วก้อไม่ผิดหวัง นะแต่ก้อไม่ตื่นเต้นเท่าไหร่ รอบแรดที่ได้ดูที่องครัก ได้คุยกะพี่แอนด้วยแหละ แอคท่าเปนเดะติส ขึ้นมาทันที หลังจากดูแล้วบอกตรงๆว่า สำหรับตัวผมเองนั้นคิดว่า เปนไอเดียที่ดีมากกว่านี้ แต่หนังมันก้อยังไม่เนี้ยบเท่าไหร่ บางครั้ง คิดว่าหนังยังดึงจุดที่สื่ออารม ออกมาได้ไม่หมด ทั้งๆที่ไหนได้เปรียบทางด้านอารมเนื่องจาก ไม่ได้แสดง คือแม่งเกิดจิงๆๆอะ แบบว่าเปนอารมจิงๆไม่ได้แสดง อีกอย่างก้อคือ ความที่หนังเปนเหมือนสารคดี เปนเรื่องราวชีวต บางจุดที่เหมือนมีเรื่องราวที่ทามไห้หน้าคิดหน้าสนใจ แต่ตัวหนังก้อไม่ได้เน้นสื่อไห้คนดูเหนอย่างชัดเจน แต่ก้อเข้าใจเพราะดูงานมันคงยากจิงๆ ก้อเสียดายอะ ถ้าอีกนิดนึงนะ จะเยี่ยมเลย แต่คุยกะพี่แอนแล้วเขาบอกว่าแน่จิงตามมาดูเวอร์ชั่น diector cut ไหม อย่าเลยพี่ผมไม่ได้ติสขนาดนั้นหรอกก ผมฟอร์มเก๊กไปงั้นอะ แต่หลังจากคุยกะพี่แอน ก้อรู้สึกหลายอย่าง 1 เลยคือการทำหนังแม่งยากเหี้ยๆๆ เมิงไม่ได้บำเพนเพียรมา ก้อคงทามไม่ได้หรอก 2 สิ่งที่กูคิดเล่นเวลากูดูหนังจบตลอดมา มันก้อเปนเหตุเปนผลใช้ได้เหมือนกันนี่หว่า อือ ยังไงก้อขอบอกไว้เลยว่า สิ่งดีๆ เกิดมาจากจุดเริ่มต้น กรุนา ส่งเสริมจุดเริ่มต้นเพื่อ พร้อมเจอสิ่งดีๆในวันข้างหน้าด้วยนะครับ
เออ รอบสุดท้ายมีเรื่องเซงนิดหน่อย รอบสุดท้ายไปดูกับมายและเพื่อนมาย เสือกมีน้องนักเรียน ตื่นเต้นมากมาดู แม่งสมแล้วที่เปนเดะไทยช่างวิเคราะเหี้ยๆ พวกกูรำคานมากก กันไปบอกเพื่อนว่า ไอ้สัดกูดูมา 2รอบแล้ว ถ้าแม่งไม่เงียบนะกูจะเล่าไห้ฟัง ทั้งเรื่องเลย แม่งก้อไม่เกกูก้อเริ่มเล่า เซงแม่งจิงๆ กูรู้ว่าเมิงอยากคุยกัน คุยกันอะไม่ว่าหรอก กระซิบหน่อย พ่อเมิงคงไม่ตายนะสัด กูดหนังก้ออยากคุยกะเพื่อนเมหืนอกัน อย่างน้อยก้อกระซิบอะ เมิงเล่น ซะเตมที่เลยไอ้ห่าเอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
January 27 TAG ตามกระแสTAG แม่งแปลว่าเหี้ยอะไรวะ
แต่สำหรับกูแล้วเนี่ย
ขอแปลแม่งว่า
talk about gu แล้วกันสัด
ก้อไม่มีเหี้ยไรมาก สัด ไอ้เหี้ยเทม ชาตินึง ไม่เคยอัพเสปซ
พอโดน tagพี่แกถึงเพิ่งกระดิกส้นตีนได้นะสัด
เหนที่คนอื่นเขาเขียนกัน บางทีแม่งไม่สะใจเลย
เจอของกูหน่อยแล้วกัน เอา แบบลับเหี้ยๆเลย
1. ตอนเด็ก รื้อห้องพ่อเสือกไปเจอวีดีโอโป๊
ตั้งแต่นั้นเปนต้นมากลับบ้านเร็วทุกวันเลย
ม้วนเดิม คนเดิม เรื่องเดิม
คือถ้าแม่งมีบทพูด กูคงจามได้ทุกตัวอักษรอะสัด
ด้วยความเด็ก ไม่ได้คิดเหี้ยไร ก้อเลยชวนพี่สาวดู
ก้อ แน่ล่ะ แม่งต้องตอบว่าไม่ดู
แต่แม่งเสือกไห้เหตุผลว่าแม่งจะไปดูกะเพื่อนมัน เวนจิง
2.เคยตกท่อเพราะน้ำท่วม
ก้อไม่มีเหี้ยไรหรอก ก้อ
ตอนมัทยม ไปเรียนพิเสด
แล้วน้ำท่วมซอยแล้ว ท่อแม่งฝา ไม่ปิด
เราก้อไม่รู้หรอกว่ามันเปนท่อ เหนมีไม้ปักอยู่
ก้อด้วยความหวังดี ไม้เหี้ยไรวะ จะไปดึงออก
ซวบเลยเหี้ย
ถึงเอวเลย กลับบ้านเลยเหี้ยจิงๆ
พอถึงแม่เสือกหาว่าตั้งใจตกท่อ จะได้ไม่ต้องเรียน
แม่กูคิดได้ไงวะ
อยากจะบอกจิงๆ
ถ้าจะโดดเรียนอะก้อไม่กลับบ้านหรอก
3. เปนเรื่องที่กูเสียใจว่ะ
ตอนมัยม
ด้วยความคึก คะนอง
เนื่องด้วยวันนั้น มีสอบ
อิ้ง ซึ่งก้อไม่ได้คิดไรมาก
ทามไห้มันจบๆไป
ทามไปทามมา
อาจานคิดไงไม่รู้
เดินมาหากูแล้วหาว่ากูลอก
เลยย้ายกูไปหน้าห้อง
กูก้อ ช่างแม่ง ไม่ได้คิดเหี้ยไรมาก
สักพักแกไม่เลิกเอากูอีก
คราวนี้ เดินมาดึงข้อสอบกูไปต่อหน้าต่อตา
ทั้งที่กูไม่ได้ทามเหี้ยไรเลย
ด้วยบรรดารโทสะ เลยด่าอาจานด้วย ความโมโหสุดขึดว่า
..... .วย เอ้ย ......
แรงไม๊ ตั้งแต่วันนั้นเปนต้นมา
ก้อไม่ตองเรียนคาบอิ้งอีกต่อไป
สบายไป..55+
เออ รู้สึกผิดนะพอถึงตอนนี้
ต่อก้อคิดเหมือนกันอะ ว่ากูไม่ได้ทามไรผิดนี่นา
มาย้ายที่กุทามไม
เออ แต่ก้อ ผ่านมาแล้วอะ
4. อาการ hurt ต่อยกระจก
เคยเขียนแล้วปอ่านเอาเอง
5. ขอไม่เล่าตอนนี้ กะลังจะเล่าในบลอค ถัดมาโปรดติดตาม
ไม่ได้ความลับเหี้ยไรหรอก แต่เปนเรื่อง ความเห้ย ในมหาลัยมากกว่า 55+
รอแล้วกัน
ส่งต่อ ...
เอาครายดีวะ แม่งโดนกันหมดและ
ตอนแรกคนแรกที่คิดออกเลย เหมาะสุด น่าจะเปน กั้ง
แต่กั้งดัน โดนแล้วเช่นเดียวกัน
ยังไม่พอ ดันมา tag กูก่อน เซง ไป
อีกคน ก้อ อพาทเม้นอารม ..ไหนดีวะ ..อพาทเม้นคุนปุ้ยโดนไปแล้วเช่นเดียวกัน
รวมถึงคุนนายแยมก้อโดนแล้วเซงสุด
คนแรก
ซวยไป น้องเม
ต่อ มา อีมี่
http://pinkirl.spaces.live.com/ อีนี่ไม่รู้แม่งชาติไหนจะเขียน
อีกคนที่น่าจะฮากูขอคนนี้
และที่ขาดไม่ได้ คือ เจ้าแม่ นางนี้
เอาแค่นี่แหละขี้เหียจคิดไปและโว้ย ..
January 21 ชั้นดีใจที่มีเธอเปนอะไรก้อไม่รู้ ..
รู้สึกว่าไปเที่ยวกับเพื่อน กลุ่มไหนๆ
ก้อไม่สนิทกันเหมือนเดิม
มีเพียงไม่กี่คนที่ทามไห้รู้สึก เมิงแม่งเปนเพื่อนกูเหมือนเดิม
แม้ไม่ได้เจอกันเปนเดือนๆก้อเหอะ
หลายคนจะบอก ว่า ก้อมันเปนความผิดของเมิงเองอะ ก้อเมิงอะติดแฟนเอง
เคยลองทบทวนหลายต่อหลายๆๆๆครั้ง
ไม่ได้คิดเลยจิงๆนะ ว่าเวลาที่ได้อยู่กับมาย จะมาทดแทนเวลาที่ทามอย่างอื่น
ต่อให้ไมใอยุ่กะมาย ต่อให้มายไม่ว่าง ก้อยังไม่อยากไปไหน ยังไม่อยากไปเที่ยว
ยังไม่อยากไปเจอครายเหมือนก่อน
เกิดอะไรขึ้นไม่รู้อีกแล้วตอนนี้
ไม่ชอบเลยที่มาเขียนเสปซแล้วบอกว่าไม่รู้เกิดอะไรขึ้น
ไม่รู้ตัวเองเปนอะไร อะไรเงี้ย
อยากเดินผ่านช่วงเวลานี้ไปให้เร็วๆจิงๆ
----------------------
กูขอบคุนเมิงจิงๆว่ะ ที่นานแสนนานแม้เจอกันก้อยังเหนว่าเมิงเปนเพื่อนกูหมือนเดิม
รู้ไหมการมีเพื่อนอย่างเมิงมันทามช่วยกูได้เยอะ ขอโทดที่ขัดใจเมิงบ่อยๆ
ขอร้องเหอะนะ ขอให้เมิงเข้าใจกู เพราะเมิงเปนกลุ่มคนสุดท้ายแล้วที่กูคิดว่า ยังคบและเข้าใจกูอยู่
เข้าใจกูหน่อยนะ ในวันที่กูก้อยังไม่ค่อยเข้าใจตัวเอง อยู่เปนเพื่อนกูเหมือนเดิมนะ
---------------------------------------
มาย อุปสรรคแม่งเยอะขึ้นทุกวันเลย
จนทุกวันนี้กลับมายอมรับแล้วนะ ว่า บางที อุปสรรคอาจจะไม่ได้เยอะขึ้นหรอก
แต่เปนเพราะเราเอง ที่ทามอะไรน้อยลง
กรด จะกลับมาเปนเหมือนเดิมนะ
หมายความว่า จะกลับมาทามตัวไห้มายมีความสุข เหมือนก่อนนะ
6 เดือนแล้ว
กินข้าวฟรีเยอะเลย
เพราะมีแต่คนบอก ว่ามายอยู่กะกรดภึงครึ่งปี จะเลี้ยง กินฟรีกระจาย
-..เธอคือกำลังใจเดียวที่มีไม่ว่านาทีไหนๆ..-
December 14 งานการ
ก้อ เรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้เปน เรื่อง ของการออกไปทามงาน ตจว ทุกคนฟงัดูอาจจะดูน่าสนุกแต่ ก้อสนุกจิงๆอะ ทั้งหมดนั้น บวกกับความเรื้อนไปด้วย เหี้ยการเดินทางของกูเกิดขึ้นด้วยประสบการที่ไม่สู้ดีนัก คือก่อนมาก้อเตรียมถุงนอนเหี้ยไรเรียบร้อย สัดเสือกลืมไว้บนรถเมไอ้เหี้ย ซวยแต่เริ่มเลยกู ยังไม่พอ ขาไป ที่ต้องไปรถตู้นั้นเกิดปัหนาที่นังไม่พอ สัดทามไห้ทุกคนจำเปนต้องนั่ง กัน close up นิดนึง เหี้ยเบียดอะ กูไม่ว่าหรอก แต่ไอ้สัดเอ้ย กูต้องไปนั่งไอ้ระหว่างกล่างเบาะเนี่ยเดะ เมิงเคยนั่งไปไหนนานโดยนั่งถ้านั่งขี้ไหมล่ะ เหี้ยเอ๋ย ลงมานี่ปวดขี้แบบไม่ต้องบิ้วเลย ซวยสัด แต่หลังจากผ่านการเดินทางอันไม่ค่อยสู้ดีนักมาได้ไม่นาน ไอ้เหี้ย เอ้ย ลงมาทุกคนก้อต้องแปลงร่างทันที จากที่เขาจ้างมาให้เปนสตาฟ ออแกไนซ์ แต่งานแรกของเราคือ ท่อครับ ก้อไม่ได้เหี้ยไรหรอก คือแบบว่า งานอะมันมีน้ำพุด้วย แต่บังเอินไง ที่มันยังไม่เสด ก้อไม่ต้องครายหรอกครับ พวกกูเนี่ย จัดไป เหี้ยลงน้ำต่อท่อตอกไม้ ต่อไฟ จัดกันเองทั้งนั้น ร้อนก้อร้อนเหี้ย เตอนนั้นหมือนโดนหลอกไปขายแรงงายเลยสัด แต่ก้อเอาวะ ใช้ใจสู้ เหี้ย ลุย พองานใกล้เสด หัวน้ำพุลงน้ำ ไฟต่อ ท่อพร้อม สัดไม่ออกครับ น้ำไม่ออก โดยไม่มีเหตุผล หลังจากช่วยกันแก้แบบ มั่วไปเรื่อย เนื่องด้วยไม่รู้เหตุผล ทำให้ จากกำหนดการที่มันควรจะเสด ตั้งแต่ บ่าย 3โมง ลากยาวไปถึงตี 1 การเดินไฟทั้งหมดต้องเริ่มต้นใหม่ หลังจากที่ปันหาด้านไฟเริ่มบรรเทา ปันหาท่อแตกก้อผุดขึ้น สลับกันไปแบบนี้ เรื่อย เมิงคิดดูเดะเซงสัดอะ เด๋วไม่ติดเด๋วท่อหลุด แต่ผมสรุปไห้ได้เลยว่า ข้อผิดพลาดเกิดจากการไม่รู้เท่าทันของพวกเราเหล่า สตาฟที่ทามเนี่ยแหละ แต่ทุกคนก้อเข้าใจว่า กูเกิดมาก้อไม่เคยทามนี่หว่า ทามท่อเดินน้ำพุเนี่ย จะให้ทมามถูกเลยได้ไงวะ พอทุกอย่างเสดหมด ส่วนหย่ายจะจากฝีมือของช่างอื่นที่มาช่วยเหลือ ไม่าว่าจะเปนงานท่อ งานไฟ งานไม้ ทุกคนที่ทามโดนด่าหมด ตอกไม้ก้อโดนช่างไม้ด่า ทำท่อก้อโดนช่างท่อด่า ต่อไฟไม่ต้องพูดถึง....เละสัด แต่ในที่สุดงานก้อเสดอย่างไม่สู้ดีนัก เมือ่เริ่มงานได้ 2- 3 วัน ทุกอย่างก้อดำเนินไปแบบแก้ไขปันหาเฉพาะหน้าซะส่วนหย่าย บางครั้งพวกเราบางคนตื่นมายังไม่รู้เลยว่าวันนี้ต้อองทามอะไร ทุกคนค่อนข้างลงความเห็นว่า หัวหน้างานเราไม่ค่อยมีการวางแผน และใจร้อนมาก คิดจะทามอะไรแกก้อเอาเลย จนทำไห้ต้องแก้งานหลายครั้งเหี้ยๆๆๆ ทุกๆวันงานดำเนินไปในแบบคล้ายๆกัน แต่ถ้าถามว่ากูชอบงานไหนสุดคงเปนไบค์แรลลี่เพราะ รู้สึกกูเอง ทุ่มเทกับงานนี้ที่สุดแล้ว อาจจะน้อยแต่มากที่สุดสำหรับตัวกูอะว่างั้นเหอะ งานออกมาไม่ค่อยเปนไปอย่างที่คิด จนทามไห้กูเนี่ยรู้สึกเหนื่อยเหี้ยๆขึ้นมาเลย สัดบางครั้งก้อโมโหทั้งที่ กูเนี่ยทุ่มเหี้ยๆไปกะงานแล้ว แต่แม่งเปนเหี้ยอะไรวะ ทำไห้งานแม่งไม่ออกมาอย่างที่กูคิดไว้ จนหลังๆกูชักไม่อยากทำงานอะไร ที่เปนชิ้นเปนอัน ไม่อยากรับผิดชอบ อะไรที่แม่ง ต้องทุ่มไปเตมๆ คนบอกไห้ทามไรทาม ช่วยไร ไม่หนัก ไหว ก้อช่วย แบบพอกลับมาแล้วกูพูดตรงๆว่ะ ว่ากูเสียดายอะ เสียดายที่กูทิ้งงานหลายอย่างๆว้ ทั้งๆที่กูคิดว่ากูน่าจะทามได้ แต่เปนเรพาะแค่คำว่ากลัวและไม่อยากผิดหวังจนทามไห้กุ ไม่พร้อมที่จะทามงานอีกต่อไป กูเสียใจและขอโทด เพื่อนร่วมทีมนี้ ถ้ามีอะไรที่กู ทามไห้รุ้สึกแย่ กูไม่ได้ตั้งใจจิงๆๆ และขอโทด ถ้าทามไห้ครายต้องเหนื่อกว่ากู กูขอโทดจิงๆ สุดท้ายนี้มีหลายเรื่องที่กูไม่ได้พูด บางเรื่องอาจเปนเรื่องเล็กๆที่กูลืมไปแล้ว บางเรื่องอาจเปนเรื่องที่ใหญ่ขนาดที่เปลี่ยนตัวกูไปเลย กูขอบคุนประสบการครั้งนี้จิงๆว่ะ
สัด การผ่อนคลาสยควรมีควบคู่ไปกับงานที่เคร่งเครียด มีไรไม่พอใจเอะอะกูลงที่บิงโกตลอด เล่นไปเล่นมา ทามคนอื่นเดือดเล่นกันหย่ายเลย ก้อไม่ช่ายเหี้ยไรหรอก ก้อวันนึงกูไปเล่นแล้วเสือกโชคดี สัด เล่นไป 30 บาทได้ มา 2ตัว เดินอวดเพื่อน รอบไซ้งานเลย ทามเอาไอ้เหี้ยแจ้เดือด ควักแบงค์100 ไปวัด แล้วในที่สุดมันก้อได้ตุ๊กตา หมีคิตตี้เรื้อน ตัวหย่ายมาเย้ยกู การต่อสุ้กันเปนไปในเวลาประมาน 2-3 วัน จนเข้าสู้ยุค ใหม่ คือยุคปาเป่า เหี้ยจบกัน เพื่อนสหายรบบิงโกกู แต่กูก้อยังยึดมั่นนะ แต่ไม่ประสบความสำเร็จว่ะ เซงไป
กุขอบคุน... inkนะเว้ยเปนคนแรกเลยเพราะแม่งเร่งจะอ่านเสปซกูอยู่เนี่ย ink ขอบคุนเมิงว่ะ ที่คุยกะกู ในบางเรื่องที่ไม่ได้เรื่องของเมิงเล้ย แต่เมิงก้อยังรับฟังกู ซึ้งว่ะ กระแต อยู่กะเราเสมอที่เราไม่สบายใจ หรืออยู่คนเดียวขอบใจว่ะ หนุน หาข้าวไห้เราได้แดก และหาเรื่องมาไห้ขำเสมอ นัท ขอบคุนที่คุยด้วยว่ะ อู แจ้ เพื่อนใหม่ น้องที่ มศว เมิงเปนทีมงานที่สุดยอด ที่ขาดไม่ได้คือไอ้ นุ้ยที่ ให้โอกาสกูและหวังว่ากูคตงไม่ทามไห้ผิดหวังนะเมิง
เมือ่ใดที่คิดว่าเราโตแล้ว รู้มากแล้ว วันนั้นแหละ จะเปนวันที่เราจะไม่โตอีก ไม่คิดอะไรเพิ่มจากเดิมอีก ระลึกไว้เสมอ ว่าเรายังพร้อมที่จะโตกว่าทุกวันนี้
งงปะเปนเหี้ยไรอะกูคิดเอง
December 01 แทรกโคสนากูว่ากูจะไม่อัพอะไรเพ้อเจ้อ หรือ ติงต๋องแล้วนะ
อันนี้เปนเสปซชั่วคราวครายไม่เกี่ยวข้องอ่านอย่างเดียวพอไม่ต้องเม้นนะ
อยากเม้นลงไปเม้นบลอคข้างล่างเลย
กูขอ
คือ บางครั้งมีคนถามกูว่า เขาน่ะ สำคัญกับกูแค่ไหน
กูเคยคิดอยากจะบอกนะ ว่าตั้งแต่เกิดมา กูไม่เคยเจอครายแล้วกูคิดว่าอยากได้คนเนี้ยแล้วได้เลยสักครั้ง
เขาเปนคนแรกเลย ที่กูคิดว่าอยากได้คนเนี้ยก้อได้
ถึงวันนี้
มันผ่านมานอนว่ะ อยู่กันมาพอสมควรแล้ว
กูก้อคิดว่า สิ่งที่เราผ่านมา
ไม่ได้มีแต่เรื่องดีอย่างวเดียว
แต่ก้อมีเรื่องแย่ๆ เยอะ
กูคิดแล้ว ว่าอะไรวะ ที่จะทามไห้เราต้อง จากกันไปจิงๆ
กุว่าคงไม่มีแล้วล่ะ
นอกจากเขาจะมีครายที่มาดูแลเขาได้ดีก่ากู
ถึงวันนี้ก้อ แทบไม่ต้องบอกเลย ว่า
คุนอะ สำคันกะผมแค่ไหน
คิดเองแล้วกัน ...
.
คนไม่เกี่ยวข้องอะ ไม่ต้องเม้น คนทื่เกี่ยวก้อกรุนาเม้นด้วย.
..
November 18 E---เหี้ย สัด กูไม่อยากจะเชื่อ ขี้หน้าแม่ง
เมิงไม่ต้องสงสัยกันหรอกว่า บลอคก่อนหน้านี้จะชิวอะไร
บางคนแม่งมาถาม เมิงเลิกกะแฟนแล้วเหรอวะ กูอ่านในเสปซ สัด
เมิงไม่คิดว่าญาติกูเสียเลยล่ะ
เหี้ย กูไม่ได้มีแต่เรื่องหญิงนะสัดที่จะทามให้ สุขเศร้าเหงาหงอยเนี่ย
สัดกูติดอี แม่งก้อยังจะแกล้งควาย ถามกูอีก อีจุ๊ หรือ อีแจง
สัด ติดอี อะ เกรด อี อะ อีเหี้ยเอ๊ย
สัดก้อไม่ได้เหี้ยไรหรอก กะลังอยู่ ปัจฉิมเลย
เมิงรู้ไหมอะว่า เดะปี 4 เขามี ทริปปัจฉิมกันทามเหี้ยไร
ก้อไม่มีเหี้ยไรหรอก คือพวกกูจะโช ภูมิว่าจะจบแล้วไง
เหมือนล้างป่าช้าอะ เออ สัด แล้วกลางงานปัจฉิมเลย มีกูเนี่ย มาออกลีลา ทีท่าหยั่งกะโรนัล ว่าจะไม่จบ
สัดเอ้ยยยยยยยยยติดอีได้ไงวะ
เพิ่อนข้างบ้านกูยังจะแรดบอกว่าติดอีไม่เหนเปนเหี้ยไรเลย ติด เอฟค่อยว่าไปอย่างตกเลยนะเมิง
ไอ้สัดกูแทบอยากจะกะชากหัวเบิกตาให้มันรู้ว่าสัด ติดอี อะ คือ ตกเหมือนกัน
เมิงท่อง เอ ถึงแซดไม่เปนเหรอวะ อะไรมาก่อน ดี แล้วไปเอฟเลยเหรอไง
อี อยู่ล่ะหว่าง ดีกะ เอฟอะ สัด แล้วเมิงว่า ดี เกรด 1 แล้ว อี เกรดไรอะสัด
กูก้อไม่ได้เหี้ยไรหรอก กูก้อกลับเลยอะวันนั้น เหี้ยเอ๋ย ซวยสัด
กูนี่นึกถึงเพื่อนทั้งหลายเลย สัด เจอแน่ข้อความพวกนี้
ไอ้กรด 5ปี สัด
เซงเหี้ย
กูว่า เพราะพวกเมิงอะแซวกุมาก ทามไห้กู มีทีท่าจะไม่จบเลบเหี้ยเอ๋ยสัด
ถ้ากูไม่จบจริงอะ จะไห้พ่อไอ้พวกตัวแซวเนี่ย แม่งจ่ายค่าเทอมสัด
แต่พอมาถึงตรงนี้ก้อโล่งและเหี้ย
เพราะ อ.อัครพล ฮวบเจริญ เปิดให้กูได้รีเกรด ในเทอมนี้ สัดรอดไป
ขอบคุนอาจานจิงๆว่ะ
ตอนแรกกูเคยคิดว่าแกหล่อที่สุดในภาค
แต่วันนี้กูรู้สึกว่าแกแม่งสอนเก่งสัดหมา
อยากเรียนกะแกตั้งแต่ปี1ว่ะ ป่านนี้ไม่งั้นป่านนี้กูคงได้ไปอยู่แบงค์ชาติแล้วเหี้ย
ชาติหน้านะสัด
แม่ง เมิงจำไว้เหอะว่ะ สัด อินเตอ ไฟแนนซ์แม่งของจริง
กูคิดย้อนกลับมาตอนนี้กูก้อคิดว่าก้อดีเหมือนกันว่ะ
เผื่อมันจะเปนจุดจบของนิสัยอันชิบหายของกูสักที
ตอนนี้กูต้องเข้าไปบู๊วิชา นี้กันทุกวัน พฤหัด กูบอกตรงๆว่ะกูคงไม่โดแล้วล่ะ
ไม่ช่ายว่า อาจานเขาเชคชื่ออะไรหรอกนะ แต่คือ เรียนกัน 3 คนอะเมิงจะโดดไหมอะสัด
อย่าว่าแต่โดดเลย หลับยังไม่กล้าเลยสัด
---------------------------------
เรื่องนี้กูบอกเลย ต้อง ขอบคุน อาจานเฟ่ ของน้องๆว่ะที่ไม่ฆ่ากู
ขอบคุนหัวหน้าภาคด้วย ที่ยังปรานี
ขอบคุนไอ้เต๋าขี่มอไซมาส่ง
*-------* ไอ้กรด รถที่เมิงไม่เคยขับอะ เมิงรู้ไหมวะว่ามันแรงแค่ไหนอะ ถ้าเมิงไม่เหยียบอะ เมิงอะแรงได้แค่ไหน*----* ไอ้สัดอู๋คมมากนะเมิง ยอบรับเลยสัด
November 06 ทะเลบางครั้งกูก้อไม่เข้าใจ ว่า ทำไม ทุกคนถึงชอบฟังเสียงทะเล
ทำไมวะเสียงทะเลมันไห้ความรู้สึกผ่อนคลายได้ยังไง
เปล่าหรอก
จากการมาทะเลครั้งนี้
รู้ว่าที่เปนแบบนั้น ไม่ใช่เพราะเสียงหรอก เพราะทุกคนรู้ตั่งหากว่ามันเปนเสียงทะเล
และก้อรู้ว่าทะเลจะช่วยดูดกลืนความเจ็บปวดของทุกคนได้
ไปทะเลแล้วแผลจะหาย
เพราะอย่างน้อยก้อกูคนนึงอะ ที่เชื่อว่า ครายที่ไปทะเล แล้วแผลไม่หาย
คงไม่มี
------------------------------------------------------------------------------
ขอบคุนเพื่อนๆที่อยู่กันมาถึง 4ปี ว่ะ ขอบคุนมากๆ
July 29 มีบางอย่างเปลี่ยนไปกูขอยอมรับวะ ว่ากูเปลี่ยนไปแล้ว ... กูไปมหาลัยเช้าขึ้น กูนอนตื่นเช้าขึ้น..((แต่ก้อมีสายบ้าง)) กูนอนดึกขึ้น กูกลับบ้านเร็วขึ้น กูใช้โทรศัพท์นานขึ้น กูนั่งรถเมล์สายเดิมวันละหลายๆรอบ กูไปมหาลัยด้วยความอยากไปมากขึ้น กุรู้สึกอยากทามชีวิตให้ดีกว่านี้มากขึ้น กูเป็นห่วงคนรอบตัวมากขึ้น กู นาริกาหาย กูไม่ค่อยเหงา กูเที่ยวน้อยลง กูแทบไม่ได้แดกเหล้าเลย กูรู้สึกอยากเลิกบุหรี่ กูรู้สึกว่าผู้หญิงเด๋วนี้น่ารักน้อยลง
---------------กูเปลี่ยนไปจิงๆว่ะ แต่กูไม่อยากเปลี่ยนอะไรไปอีกแล้ว ชอบว่ะสิ่งที่กุเปลี่ยนไป----------
5-6วันนี้ มีความสุขเหี้ย ((ก่อนหน้านี้อาจจะมีความสุขเพราะ เกิดจุดเริ่มต้นสิ่งดีๆ)) แบบความสุขจิงๆอะ แบบว่าสุขอะ มันไม่ได้มีอะไรหวือหวานะ แบบว่ามันเปนความสุขกับชีวิตที่ทามมาดาๆ แต่มันก้อ ทามไห้กุรู้สกดีมากๆๆ แบบมันทามไห้กูคิดว่ากูชอบแบบนี้ว่ะ กูอยากได้ชีวิตแบบนี้ว่ะ กูอยากให้เรื่องนี้ ดำเนินไปเรื่อยๆ กูคิดไม่ออกเหมือนกัน ว่าอะไรจะทำให้เราจบว่ะ แต่ยังไงก้อเหอะ กูเชื่อไปแล้วว่ะ ว่ากูเจอคนที่กุรอ อะ
สัดน้ำเน่าไปไหน แต่ยังไงอ่านแล้วก้อเถื่อนเหมือนเดิม กูเขียนอะไรไปวะ เออ แล้วเพลงนี้โดนอย่างแรง
------------------------------------------------------------------------------
June 08 กลับไปมองกูมายืนอยู่จุดนี้ ได้ไงวะ
กูไม่รู้จิงๆๆนะว่า กูมาไกลถึงขนาดนี้อะ
แต่ก้อเอาเหอะ ..
กูไม่เสียใจเลยที่กรูเปลี่ยนใจจากแจ๊สเฟส เปน ไป องครักแทน
ถ้าก่อนหน้านี้สัก 1 อาทิดกูคงไม่ไปแน่ๆ ถ้าไม่มีคตรายชวนอะ
กรูไปครั้งนี้อะ
เหมือนเปน ความรู้สึกดีๆสุดท้ายของกรูว่ะ
แบบ ไปตอนแรกนี่คงไม่เพราะเหี้ยไรหรอก
เพราะกูเริ่มสนิทกะปี 2ไง
มันเลยทามไห้กูอยากไปองครัก ทั้งๆที่ไม่มีเพื่อนไปเลยนะ
แต่สุดท้ายกูก้อมีไอ้นุ้ยไปเปนเพื่อน
กูไป ก้อไม่มีเหี้นส้นตีนไรหรอก ไปก้อไปเจอเหดการเดิมๆ
เหี้ยทามไงอะ ก้อรับน้องมันเหมือนกันทุกปีนี่หว่า
แต่กูกลับลองนึกไปว่ะ กู ทามเตมที่แล้วเหรอ
กรูกอบโกยความสนุกเตมที่แล้วเหรอ
แบบกูแน่ใจเหรอสาด ว่ากรู อะ เตมที่กับตอนนั้นแล้วอะ
งานปีนนั้นเปนการเบิกเริกที่ดีของ ชีวิตมหาลัยของกรู
งานเฟรชชี่ปีนี้ก้อ เหมือนเปนจุดเริ่มต้นของคนอีกกลุ่มหนึ่งว่ะ
แบบคนที่มีจินตนาการ เกี่ยงกับชีวิตมหาลัยไว้ในสมองอะ
ไมกูรู้อะเหรอ ก้อเพราะดูแววตาทุกคนก้อคล้ายกรูไง
ความต้องการ ในชีวิตมหาลัยอาจจะไม่เหมือนกันนะ
แต่กุเชื่อว่ะ ทุกคนอยากมีชีวิตมหาลัยกันหมดอะ
แบบ อย่านย้อยก้อต้องจินตนาการไว้มั่งอะ
แต่กูเหนน้องๆแล้วคิดว่ากูอยากกลับไปจังว่ะ
3 ปีที่ผ่านมาดูมันน้อยเกินไปอะ
กูยังไม่พร้อม ที่จะเลิกทามตัวอิเหละ เขละ ขละ
และก้อยังไม่พร้อมที่จะเปน ผู้หย่าย
อะ ในเมื่อกูรู้สึก เสียดาย กูรู้สึกว่ากูยังไม่เตมที่
กูก้อกลับมาคิดนะเหี้ยไรวะ ทามไห้กูไม่เตมที่อะ
เพราะกู แคสายตาคนอื่นไง เพราะกูห่วงเกินไปว่าคนอื่นจะมองกูยังไง
แต่กุกลับมาคิดนะ ถือซะว่า โอเคน่าเ หี้ย
ไหนๆก้อผ่านมาแล้ว
ก้อช่างแม่ง กูปี 4นี่หว่า กู ยังมีโอกาดสุดท้ายนี่หว่า
ถึงแม้บทบาทมันจะคลาดกนัไปก้อเหอะ
แต่กูขอทามสิ่งตรงหน้าไห้ดีที่สุดแล้วกัน
เอาวะ ปีที่ผ่านๆมาอาจจะพลาดไปช่างแม่ง
เออ กูมีไรที่กูคิดได้เกี่ยวกับปันหาต่างๆ
กูก้อแนะนำน้องไปทุกอย่าง อาจจะดีบ้างเหี้ยบ้าง
ขึ้นอยู่กับความฉลาด และความงั่งของกู
บางครั้งก้อช่วยน้องได้บ้างครั้งก้อส้างปันหาหนักว่าเดิม
แต่กูก้อรู้สึกได้อะ ว่าน้องรู้ว่ากรูอะ หวังดี
เมื่อวานเปนวันสุดท้ายที่กรูจะได้อยู่องครัก
ไม่รู้นานแค่ไหนกูจะได้มาอีก อีกทีก้อคงเปน ตอน ที่กุจบอะมั้ง
คงเปนตอนกรูมารับปรินยาอะ
-
-
เมิงเซงไหมที่กูชอบมาซึ้งอะ แต่ เมิงไม่ต้องห่วงมีเรื่องฮาแน่นอน
สัด คือ องครักเนี่ยเปนเหี้ยอะไรที่ บหรี่หายากสัดๆๆ
แล้วกูก้อซื้อไปไม่พอจนได้อะ
เซงๆๆๆๆห่า วันนั้นก้ออยากบหรี่เหมือนทุกวันอะ
เจอคนเกินดูดอยู่ก้อด้วยความหน้าด้าน
พี่ครับ ขอบหรี่ตัวได้ไหมครับ
กูเหนความมีน้ำใจของเขานะ แต่เขาก้อหันมาตอบว่าไม่มีครับไม่มีจิงๆ
ด้วยความหน้าด้านที่ไม่มีสิ้นสุดของกรูและด้วยความคิดถึงนิโค
พี่ครับ ขอดูดสักปึ้ดได้ไหมครับ
น้องที่เดินไปด้วยกันก้อหันมาเลยว่า
พี่กรด อย่างพี่เนี่ย ต้อง ถ้ำกระบอกนา
นะนะเมิงกูไม่เลิกหรอกห่า-
วันนั้นก้อไปเดินเล่นหลัง มอ
กบัรุ่นน้อง เหนน้องแม่งไปซื้อไก่มากินน่าอร่อย
ก้อเลยเอามั่งไปซื้อมาแดกมั่ง ตอนไปซื้อก้อไม่ได้เอะใจเหี้ยไร
ก้อเหนไก่ดุ้นๆเหมือนกันก้อหยิบมา 3ไม้
ก่อนออกถามป้าอย่างแน่ใจป้า นี่ไก่นา
ป้าก้อบอกอือนี่ไก่
โอเคเรากินไปสักพักไมมันมีกระดูกวะกินของน้องเมื่อกี้ไม่เหนมีเลยเออไม่เปนไรหรอกขำ
สักพักกินไปจะหมดและเพิ่งรู้สึกว่าเรี่ยนมากแต่ก้อไม่ได้คิดไร
แต่กินไม่ไหวแล้วเลยยื่นไห้รุ่นน้อง รุ่นน้องก้อรับไปกิน
พอกินได้คำเดียวรุ่นน้องแม่งหันมาบอกนี่มันตูดไก่นี่พี่
กูแทบอ้วกครับ เหี้ยแดกเข้าไปได้ไงอะ ตูดไก่อะเหี้ย
อย่างเกลียด เย้ดเหี้ย ซวยสาดด
แล้วเสือกแดกไปเกือบหมดแล้วเหี้ยสุดๆ
กูก้อขอบอกน้องทุกคนว่า ((ec#10 ถึง ec#11 12 13))
กูอยากไห้พวกเมิงอะ เอามหาลัยเปนสิ่งเรียนรู้
ศึกษาตำราและ การใช้ชีวิต
ชีวิตและมุมมองของมหาลัยของแต่ละคนอาจจะไม่เหมือนกันหรอก
แต่กูเชื่ออะ ว่าทุกวัน ที่เมิงไปใช้ชีวิตอยู่ ไปทามกิจกรรม
ทุกอย่างในมหาลัย มันจะสอนเมิงทุกอย่าง
มันจะขัดเกลาเมิงไห้เมิงเปนคนที่มีนิสัยที่เมิงต้องการจิงๆ
มันจะทามไห้เมิงรู้สึกว่าอะไรดีอะไรชั่ว
โดยไม่ต้องเอ่ยปากสอนสักคำ
ตลอด 4ปี ของพวกเมิงก้อขอไห้ ตักตวงทุกอย่างไปไห้เตมที่
และกูก้อขอบอกเลยว่า ตลอดเวลาที่กูอยู่ เรียนที่นี่
กูบอกเลยว่า กูได้อะไรเยอะ กูค้นหาตัวเอง ในตัวตนที่กุอยากเปนได้จิงๆ
กูคงคิดถึงที่นี่ เมื่อกูโตขึ้นไป ..
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ขออัพต่อนิดนึงนะ
คือแบบ ตอนนี้มีบางคนอะ เข้ามาทามไห้เรามีความสุขอะ
คือบางทีก้อคิดนะ ว่ารอไห้สักวันเรา เปนไรกันมากกว่านี้คงดีไม่น้อยอะ
แต่ก้อไม่รู้ว่าวันนั้นมันจะมาถึงไหมอะ
แต่ก้อเอาวะ ยังไงวันนี้มันดีที่สุด เราก้อควรทามดีที่ทสุด ดีแบบอย่างที่ต้องการก้อ น่าจะพอแล้วอะ
แต่ช่างมันเหอะนะมันจะเกิดขึ้นไหมก้อเปนทางที่เราเลือกไม่ได้ทั้งหมดอะ
ยังไงก้อรู้ว่าตัวเองทามไห้ดีที่สุดในวันนี้ก้อคงจะทามได้แค่นี้
ยังไงอะไรก้อได้ช่วยทีเหอะ ช่วยไห้มีวันนั้นที
ช่วยไห้มันเกิดขึ้นที่ ก้อขอแค่นี้เองอะ
ถามว่าเราจะมานั่งเสียดายเวลาไหม ถ้าพอถึงเวลานั้นแล้วมันไม่เปนไปอย่างที่เราคิด
ก้อตอบได้เพียงก้อคงจะต้องเสียใจบ้างที่ไม่เปนอยา่่งหวัง
แต่ก้อไม่เสียใจที่ทามไปหรอก เพราะ อย่างน้อย การที่ทุ่มเททำทุกวันนี้เราก้อมีความสุขเองด้วงยเหมือนกัน
บางครั้งอดีตก้อทามไห้เรากลัว
กลัวในสิ่งที่จะเกิดขึ้น กลัวประวัติศาสตร์จะซ้ำรอย
สงสารตัวเองไม่อยากไห้ตัวเองต้องรับรู้ กับความรู้สึกแบบนั้นอีก
แต่เอาเหอะ มันก้อคุ้มที่จะเสี่ยงที่จะได้มี ..เธอ ((มาอยู่ในใจ))
ก้อพูดได้เพียง ขอบคุนนะที่คุยกัน
ขอบคุนอะไรก้อตามที่ทามไห้เรารู้จักกัน
และที่สำคันคือขอบคุนเธอที่ไห้โอกาส
May 25 ชีวิต ตก หลุมสัด ตอนนี้อยู่ในช่วงเอน
หรือแอดมิชชั่นเหี้ยไรก้อช่างแม่งเหอะ
กรูก้อมีนะเมิง ตอนชีวติตรากตรำกับการเอนอะ
2 รอบ((4 ครั้ง))แหนะ แต่ก้อดีอะเหี้ย ได้เอนหลายรอบ
จากเอนติดเพราะ โรงบาน 2รอบ
ชวิตกูแม่งย้ำคิดย้ำทามง่ะ 2 รอบตลอด ถ้าครายงงไปอ่านได้ที่เสปซข้างล่าง ถัดไป 2อัน
เออนั่นแหละ ชีวิตช่วงกูเอนครั้งแรกแม่งเหมือนไม่ได้เอนอะ
เห้ย แบบเตะบอลไปแดกเหล้าเห้ยไร
เหลือเวลา 5 วัน อ่านแม่งวิชาล่ะวัน จไปเหลือเหรอครับ
สอบออกมา 2ครั้งแรก สัดคะแนนเปนดังนี้ครับ
ไท28
สังคม39
อังกริด 68
เลข1-22
เลข2-30
จะติดเหี้ยไรได้อะ ถ้าแบบ สามารถเอาคะแนนไปใช้ต่างประเทดได้
กูคงยื่นไป ม.ย่างกุ้งอะ สัด
เหี้ยเอ้ย ตอนเลือกคนะ กูเลยยัดแม่งเลยเพื่อความเท่
อันดับ 1 วิดวะ จุรา
2 แพท ศริราถ
3 เสดสาด ธรรมศาสตร์
4 เสดสาด เกษตร
คนคีข้อมูลแม่งมองหน้าเหนคะแนนกูแล้วก้อเหนคนะแล้วคงคิดว่ากูบ้าไปแล้ว
เพื่อนบอกว่า เมิงกะเอาคนที่เขาเลือกคนะพวกนี้รถคว่ำตายหรือไงเมิงจะได้ติด
แบบกะ ไห้คนคิดว่าปีนี้คะแนนสูงมากไม่มีครายกล้าเลือกแล้วมีเหี้ยแบบเมิงติดมาคนเดียวว่างั้น
สัด กูก้อเลือกไปงั้นอะ
กลับมาบ้านไม่ได้มีอารมเสียใจอะไรเลย เฉยมาก
มีหน้าไปขอพ่อไปเรียนเอแบคอีก
บ้านก้อจนนะสัดยังทะลึ่ง พ่อกุก้อไม่รีรอครับ
พ่อด่ากระจายไม่ได้ด่าเรื่องเอนไม่ติดนะ
ด่าที่กุไม่เอาถ่านอะ แล้วบอกว่าถ้าเมิงจะเอนไหม่อะ
ปี้นี้เมิงก้อไปทามงานเหอะ แบบว่า เอาไห้ขยันขึ้นมาบ้างอะ
กูก้อ เออเอาๆไปๆเ ด๋วจะโดนไม่ช่ายน้อย
กูก้อลองไปทามงานเปนเดะเสิพ ข้างบ้านอะ
เหี้ย งานหนักเงินน้อย เลิกดึก โหดเหี้ยๆ
สัด 2วันเลิก
เหี้ย และภูเขาไฟก้อระเบิด สิสัด พ่อกูไง
กระโดดเตะกูเลย แบบ ไมเมิงไม่มีความอดทนหรือรับผิดชอบอะไรสักอย่างหา
สัด กูโดนไล่ออกจากบ้านครับ
เหลือเชื่อเหี้ยๆสำหรับกุในตอนนั้น แบบไมวะ คนเอนไม่ติดมีตั้งเยอะแยะ
กูออกจากบ้านแบบ ด้วยความสงสัยอะไมวะ
แต่ที่จิงลองกลับมาคิดดูอะ ว่าที่โดนไล่ออกจากบ้านอะ
ไม่ช่ายเพราะกูเอนไม่ติดหรอก เพราะกู ไม่เอาถ่านมากกว่า
แต่ก้อคิดว่า ช่างแม่งไปอยู่กะเพื่อนก้อได้ ((ยังไม่สำนึก))
แล้วแบบไปอยู่บ้านรุ่นพี่คนนึง แบบเหี้ยก้อยังใช้ชีวิตเฮฮาเหมือนเดิม
สัด ก้อคิดไงว่ายังมีเงินเกบ ไม่หมดง่ายๆหรอก
พอหลังๆชักหนัก ก้อเริ่ม คิดจะขายของกัน
ที่ตรอกข้าวสาร ขายได้ไม่กี่วันเลยเหี้ยไปมั่งหยุดมั่ง ส้นตีนอะไรก้อไม่รู้
ในที่สุดเงินเกบก้อหมดจนได้ รู้สึกแล้วอะ ตอนนั้นอะ รู้สกตัวเองพ่ายแพ้แล้วอะ
รู้สึดว่าตัวเองเปนคนที่ใช้ไม่ได้อะ ก้อตอนนั้นอะ
และแล้วเงินก้อหมดครับ ต้องไป พึ่งใบบุน บ้าน ริมน้ำ ((เหมือนจะเปนญาติกัน))
อยู่ได้สักพัก แม่โทมาบอกไห้ลงไปอยู่หาดใหญ่กับพี่ เพราะรู้สึกว่าเรายังคิดอะไรไมได้สกอย่าง
ในตอนนั้คิดว่าเราจนตรอกและ ไงก้อต้องไปและ เอาก้อเอาวะ
ไปอยู่กะพี่ ไห้พี่ฝากงานไห้ ทามงานในบริสัทคอม
ทรมานเหี้ยๆอะตอนนั้นอะ แบบว่า
อยู่ไกลบ้าน เพื่อนก้อไม่มี คนคุยด้วยยังไม่มีเลย แบบว่า สัดเอ๊ย ทรมาน
แรกก้อเฉยๆอะ ผ่านไปเรื่อยๆแม่งจะบ้า ทำงานเสดกลับบ้าน
มานั่งเหงา ช่วงเวลานั้นแหละ ทามไห้กูเปนคนอ่านหนังสือ มากขึ้น
แบบรู้จัก วิน เหี้ยไรก้อตอนนั้นอะ
ความที่ไม่มีเพื่อนไม่มีที่เที่ยวทามไห้กูขยันทามงานมาก
ทุกคนในออฟฟิส รักกูอย่างเหลือเชื่อ กูได้ เงินเดือน ขึ้นอย่างรวดเรว
หลังๆเริ่มมีเพื่อนบ้าง แบบว่าเริ่มสนุกไง ได้ไปเที่ยว
อะ อะคิดอะเดะ ว่าเอาอีกแล้ว
ไม่ต้องห่วงกูไม่เหลวแล้วล่ะ อิอิ
แบบกูก้อยังขยันทามงานมาก ทามไห้กุรู้เรื่องงานมากขึ้น จากตอนแรกๆเข้าไป
เหี้ยงานใช้แต่แรง ต่อมากูก้อทามงานใช้สมองมากขึ้น
แล้วก้อเริ่มอีกแล้วครับ ไม่ใข่กูเหลวไหล
เอน เอน แหมอ่านนี่ลุ้นไห้กูเหลวไหลเหลือเกิน
กูก้อสมัคเอนที่น่น ซื้อหนังสงหนังสือมาอ่านเริ่มเตรียมตัวเอนอีกครั้ง
และการสอบก้อผ่านไปได้ด้วยดี พร้อมๆกับชีวิตการทำงาน
คะแนนออกมาพอยิ้มไดอะ พอเทอม 2เหี้ยกูต้องไปเรียนเดอะเปรนด้วย อายเขาสาด หน้าแก่เหี้ยๆไปนั่งเรียน
-------------------
กูยื่นคนะครั้งไหม่เปนไปอย่างที่กูอยากเข้าคือ
1 เสดสาด ธรรมศาสตร์
2เสดสาด จุรา
3 เสดสาด มศว
4 เสดสาด มช
ตอนกูเลือกเสด แม่งกลับมาคิดเลยว่า กูไม่จามเปนต้องไปเรียนมหาลัยอีกแล้วอะ
กู มีวิถีชีวิตที่รวยสมใจ รวยของกูก้อคือการที่กู คือ มีเงินเดือน 5000
เมิงอาจจะคิด พ่อเมิงเหรอ 5000 รวยพ่อเมิงเดะ
แต่มันรวยสำหรับกูตอนนั้นอะ มนพอเพียงต่อการดำเนินชีวิตของกูอะ
ถ้ากูเอนไม่ติดกูก้อคง จะทามงานตามภาษาของกูไป
มีชีวิต ที่พอเพียงของกูไป
แต่ก้ออีกนั่นแหละ ไม่ช่ายว่ากุ กะลังจะจบ ตรีแล้วจะหวังได้เงินเดือนเปนหมื่นนะ
กูแค่คิดไห้กูพอใช้ก้อคง เพียงพอสำหรับกูอะ
จากเหดการต่างๆทามไห้กุรู้อะไรขึ้นเยอะ ว่าทามมายพ่อกูไล่ออกจากบ้าน
ทามมายพ่อกูไห้กุมาทามงาน ทามมายกูถึงถูกพ่อบอกว่าไม่เอาถ่าน
ทามไห้กูรู้ว่าชีวิตจิงๆ ของผู้ใหญ่อะเปนยังไง ยังไงก้อเหอะ ถือว่ากูโชคดีแล้วกัน
ที่กุได้ไปมีประสบการแบบนั้นอะ
การที่กุเอนไม่ติดอะกูว่ากูได้เปรียบคนอื่นว่ะ
ความสุขอะ ไม่ได้เกิดจากเงินเท่าไหร่หรอก เกิดจากความพอใจของเมิงมากกว่า
เมิงเชื่อกูเหอะ การเรียนจบมหาลัยสูงๆ ไม่ได้บอกว่าเราเก่งกว่าคราย
ไม่ได้บอกว่าเราเหนือกว่าคนไหน ไม่ได้บอกว่าเราจะสามารถเหยีบย่ำคนที่ ต่ำกว่าได้
แต่มันเปนของที่ทามไห้คนอื่นรู้วส่าเมิงเปนคนที่มีการสึกสา และเมิงก้อควรทามตัวไห้เปนเช่นนั้น
--------------------------------
In my place
In my place, in my place Were lines that I couldn't change I was lost, oh yeah I was lost, I was lost Crossed lines I shouldn't have crossed I was lost, oh yeah Yeah How long must you wait for it? Yeah How long must you pay for it? Yeah How long must you wait for it? Oh for it I was scared, I was scared Tired and under prepared But I wait for it If you go, if you go Leave me down here on my own Then I'll wait for you (yeah) Yeah How long must you wait for it? Yeah How long must you pay for it? Yeah How long must you wait for it? Oh for it Sing it Please, please, please Come back and sing to me To me, me Come on and sing it out, now, now Come on and sing it out, to me, me Come back and sing it In my place, in my place Were lines that I couldn't change And I was lost, oh yeah, Oh yeah ฟังมาตั้งนานและไม่เคยอินเลย แต่ช่วงนี้ ชีวิต แม่งช่ายเลยอะ เพลงนี้
ฟังแล้วแบบ เจบสาดดดดดดดดดดดดดดด
ฝากไว้อีกเพลง((สำหรับคนเนดเรวเท่าน้นนะ ถ้ามั่นใจก้อดูได้อิอิ))
ถึงเจ๊ๆทั้งหลาย
ตอนนี้ซ่าเจอ มรสุมนิดหน่อยอาจจะไม่ได้มาอัพไม่ได้มาเม้น ไม่ได้มคุย ยังไงก้อ สักวันจะกลับมาแน่
ขอเวลาเลียแผลหน่อย ยังไงก้อ คิดถึงทุกคนน่อ แล้วก้อ มีทติ้งก้อ เลื่อนไปก่อนนะ
ยังไม่ลงตัวกันเลยนี่ ยังไงก้อ
เราจะกลับมาในไม่นานนี้อะ
อิอิอิอิอิ
May 20 เพ้อเจ้อตอนนี้ ก้อปีสุดท้ายแล้วว่ะ
ที่กุยังต้องเรียนมหาลัยอะ
((ถ้าไม่มัอะไรผิดพลาดอีกนะ))
เพื่อนสนิทกู ก้อไปเรียนต่อกันทั้งนั้น
หรือแต่กู ที่ไม่มีตังไปอย่างเขาบ้างเหี้ยเซง
แต่แบบ ว่า พอกลับมาดูรูบแม่งสนุกเนอะ เมื่อก่อนอะ
ตอนเข้ามาปี 1ใหม่ก่อนที่จะรู้จักกันอะ
เกลียดขี้หน้าเหี้ย ครายน่ะเหรอ ไอ้ไมค์ไง
สัดตอนนี้มาเปนเพื่อนสนิทกันได้ไงวะ งง
ตอย-เหี้ยนั่นแม่งกวนตีนว่ะ สัด มาร่วมกิจกรรมตอนกลางวันไม่ได้เสือกมาคอนเสิด
กรด- เออ กูก้อหมั่นไส้แม่งเหี้ย ชอบทามหน้าจีนใส่กู
นินทากันซะดิบดีครับหันไปดู เหี้ยไมค์อยู่ข้างหลังดีนะไม่ได้ยิน
คอนเสิดตอน ปี 1มันมาก เปน ซิลลี่ฟูล
และอีกวัน เปน บอย โก
สนุกสุดริด เพียงแค่ไม่กี่วันแต่ก้อทามไห้เราสนิทกะเพื่อนมากขึ้นเยอะเลย
หลังจากนั้นเราก้อได้เริ่มต้นชีวิตที่ต้องเรียนร่วมกัน
จนมาถึงรับน้อง
รับน้องตอนปี 1 แม่งไม่อยากไป เลย
เพราะตอนนั้นยังไม่สนิทครายจิงจัง
แต่ก้อไปวะ ขำๆไป
คืนแรกก้อแดกเหล้ากัน เหี้ย ตามภาษา
แต่เนื่องจาก ไม่สบายเปนทุน สาด
ทามไห้แดกไปนิดเดียวกูก้อต้องหนีไปนอน ตามเสตบ
เพื่อนเข้ามาล้อกันกระจายว่าเหี้ยแอบไปนอน
เซง ทริบนั้นสนุกดี
เพราะมีพาไปสวนสัดด้วย
เหี้ยไรวะ รับน้องมีไปสวนสัดด้วย
แต่กูก้อ หนุกที่สวนสัดนี่แหละ
รับน้องปี 2
ปีตัวเองเปนเจ้าภาพ อ้ายเหี้ย
แต่กูคนไม่มีหน้าที่ว่ะ ไป มันอย่างเดียว
ก้อแบบวันแรก ก้ออยู่นานหน่อยเพราะกินกะเพื่อน ๆ
วันที่2 รุ่นน้องเหี้ยไรมา รึ่ม ชนกูจังสัด
เมาก่อน 5ทุ่มเลยกู
แล้วก้อไปนอนตามสูด
แต่ก้อสนุกมากเพราะไม่ได้ต้องทำกิจกรรมเหี้ยไรเลย เมา เล่น อย่างเดียว
รับน้องปี 3
สาดด ไม่ได้รู้จักรุ่นน้องเลยไปนอยๆไงไม่รู้
แต่ก้อดีแหละวะได้เหนเดะ เจรินเติบโต
ดูตัวเองแก่เหี้ยๆ
แบบปีหน้า ไมม่รู้จะได้ไปรับน้องอีกไหม
แต่ถ้ามีโอกาดก้อจะไปน่อ
คือ ที่กูเพ้อเจ้อมาทั้งหมดเนี้ย แค่กูจะบอกว่า
อีกไม่กี่เดือนแล้วว่ะ พวกเราก้อต้อง ทางครายทางมัน
กู คงคิดถึงพวกเมิงว่ะ
พวกเมิงเปนช่วงเวลาที่ดีที่สุดของกูช่วงนึงเหมือนกัน
แต่ยังไงก้อย่าทิ้งเพื่อนนะเว้ย เหี้ย
กว่าจะสนิทกันได้ขนาดนี้กูคงพูดได้เลยว่า
ไม่มีเรื่องเหี้ยไรที่ทามไห้กูเลิกคบพวกเมิงได้แล้วอะ
ยังไงก้อ กูจะจามเวลา 4ปีที่นี่ว่ะ เพราะ ว่า มัน เปนเวลาแห่งความสุขจิงๆ
-------------------------------------------------------------------
ถึงแก๊ง
เตรียมพร้อมกับการไปมีทติ้งครั้งไหม่หรือยัง
เสนอที่กันมานะ แต่ซ่าคิดว่าร้านนั่งแถวพระอาทิดเปนไง อะ
โอเคนะ แบบว่าชิวๆดีอะ
แล้วก้อขอเวลาว่างกันด้วยว่า ว่างเสา อาทิดไหน
ยังไงครายที่เคยไปคราวก่อนต้องไปไห้ครบนะ
อีกอย่างครายฟังเพลงนี้แล้วแบบ
นั่งเฉยๆไม่ขยับอะไรเลย
ต้องไปเชคสมองนะ
แบบอย่างน้อยต้องมี โยกหัวอะอิอิอิ
|
|
|
